Half-verborgen groove en subtiel besef van dans

CD pop

Fink: Biscuits For Breakfast

Toen de elektronische dansmuziek goed toesloeg, hing menig 'traditioneel' muzikant zijn gitaar, mondharmonica of clavecimbel aan de wilgen om achter kastjes en knoppen zijn bijdrage aan de nieuwe tijd te leveren. De omgekeerde beweging is niet onlogisch, nu er een hele generatie is opgegroeid met nieuwe vormen en middelen en op zijn tijd het ouderwetse handwerk ontdekt.

Fink maakte ooit een archetypische triphop-plaat, maar is nu, blijkt uit het steeds dieper onder de huid kruipende Biscuits For Breakfast, herboren als een akoestisch opererend singer-songwriter. Toch is dat niet de hele waarheid. In zijn traag sluipende liedjes, waarin orgel en akoestische gitaar zich om de onnadrukkelijke zanglijnen vlijen, schuilt nog altijd een subtiel besef van de verworvenheden die de dansmuziek ons bracht.

Een half verborgen groove, een plotsklaps opduikend dub-effect, een haast onmerkbare digitale verstoring van de akoestische orde: het zijn symptomen die laten horen dat Fink een troubadour is van na de elektronische revolutie, en dat Aphex Twin voor zijn ontwikkeling net zo belangrijk is geweest als John Martyn of Bob Dylan. De enige cover komt dan weer uit een heel andere hoek: Sorry I'm Late, van jaren-tachtig-zangeres Alison Moyet.

Jacob Haagsma

Ninjatune, distr. PIAS****

Ninjatune, distr. PIAS****

    • Jacob Haagsma