De concertzaal als kerk

Motel Mozaïque gaf bezoekers behalve muziek, ook een slaapplaats en een Paasviering.

Maar het festivalgevoel kwam niet goed van de grond.

Een optreden van The Veils Foto Andreas Terlaak Motel Mozaique, Nighttown Rotterdam 15-04-2006 Op de foto zanger Finn Andrews van the Veils. Terlaak, Andreas

Dat zie je niet vaak meer: een groep jongeren in een rij, wachtend voor het biechtgestoelte. Bezoekers van het Rotterdamse muziek- en kunstenfestival Motel Mozaïque stonden er niet voor het verkrijgen van absolutie, maar om in te checken voor hun slaapplaats. Onderdeel van het festival, dat niet alleen samensmelting van kunstdisciplines maar ook gastvrijheid wil bieden, was het project 'Zalig Slapen'. Na het invullen van een 'geloofsenquête' werden festivalgangers ondergebracht in kerken en gebedshuizen waar ze ook de bijbehorende Paasviering konden bijwonen.

'Heilig ergens in geloven' was het thema van de zesde editie van Motel Mozaïque. Sinds 'God is a Deejay', de hit van van Faithless uit 1998, geldt de concertzaal officieus als plaats van eredienst. Muziek kan mensen in vervoering brengen en een trend in de popmuziek van nu is dat het allemaal weer een tikkeltje spiritueler, authentieker en rustiger mag dan in de hoogtijdagen van de house. Een rode draad in het programma was de nieuwe freefolkbeweging van artiesten die akoestische instrumenten herontdekken en die met zachte muziek op zoek gaan naar de ziel van de dingen.

Dat er in rustige muziek ook gradaties bestaan, mocht blijken uit het verschil tussen het hippieduo Mi and L'au die er onopvallend op los neuzelde, en de legendarisch folkzangeres Vashti Bunyan die het onderuitgezakte publiek op de kussens van de tot leefkuil getransformeerde Rotterdamse Schouwburg betoverde met hemelse liederen. Bunyan, die na 35 jaar stilte een comeback maakt, is niet de meest uitbundige performer. Maar haar natuurpoëzie met kamermuziekbegeleiding klonk zeldzaam innemend en puur.

De onwaarschijnlijke sterren van de nieuwe folkbeweging, in afwezigheid van hun zweverige goeroe Devendra Banhart, zijn de zusjes Sierra en Bianca Casady van het New Yorkse duo CocoRosie. Hun originele maar ook tamelijk ontoegankelijke mix van klassieke invloeden, Björk-achtige kinderstemmetjes en een theatrale performance vond een warm onthaal. Het kon nog veel gekker met folkinvloeden bij het kwartet Akron/Family, dat er lustig op los improviseerde met kazoos, Zappa-achtige melodiewendingen en een dosis humor die in het freefolkgenre nog wel eens gemist wordt.

Er was allerhande muziek op Motel Mozaïque, van subversieve noise door Wolf Eyes tot de spannende elektrojazz van het gelegenheidsduo Kieran Hebden en Steve Reid. Grote contrasten waren er tussen de de flauwe countrypersiflage van Isobel Campbell (ex- Belle and Sebastian) en de bevlogen manier waarop jazz, pop en dubreggae met gekke geluiden werden verweven door de Brits/Braziliaans groep Guillemots. De zeventienjarige punkrockers Be Your Own Pet maakten lekker onbevangen herrie in de kelder en tussen al die spannende nieuwe namen was de brave Zweedse consumptiepopgroep The Cardigans eigenlijk een vreemde eend, maar wel de publieksstrekker. Bij het zappen tussen de genres en het pendelen tussen Nighttown en Schouwburg, met alle gedrang van dien, kwam het festivalgevoel niet helemaal van de grond. Daarvoor moest je naar de daklozenopvang in de Pauluskerk, waar moegestreden festivalgangers voor één keer met open armen werden ontvangen.