Rosiri (29): Clash

Rosiri is uit coma, maar vindt ze haar vriendje nu nog wel leuk? Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Het was altijd zo. Was je even uit de roulatie, dan gebeurden er allemaal heftige dingen waar je beslist bij had willen zijn. Tijdens de moord in het Mediapark zat Rosiri met haar Spaanse scharrel bij frietkot 'Patat van Jaap' in Benidorm. Ze hoorde pas een week later, toen ze bruin verbrand voet op eigen bodem zette, dat de kale politicus was begraven. Toen de vliegtuigen in de VS zich in de torens boorden had ze buikgriep, en probeerde ze vanaf het toilet nog een glimp op te vangen van de aanslag die live werd uitgezonden. 'Doe die deur dicht', snauwde haar moeder op dat moment, die niet wilde dat de lucht uit de wc de kamer inkwam. Voor Rosiri waren de herhalingen later die dag lang niet zo spectaculair. Nu had ze een tijd in coma gelegen, en ja hoor, direct stelden mensen zich kandidaat voor een lijsttrekkerschap of stierf er een groot schrijver. Rosiri had het idee dat ze twee jaar op wereldreis was geweest en nu aan iedereen moest gaan uitleggen hoeveel scholen ze in West-Afrika had opgericht. 'Ik heb alleen maar gelegen', vertelde ze haar klasgenoten. 'En naar het bezoek geluisterd.'

Omdat Rosiri zo'n ultiem goed profielwerkstuk had geschreven over de terreurdreiging op de PABO hoefde ze geen spreekbeurt meer te houden. Wel moest ze een half uur vertellen over haar belevingen als comapatiënt, en aan het eind over de gevaren van het autorijden. In Nederland kon je eigenlijk niks gewoon zomaar vertellen, er moest altijd een 'leermoment' in je anekdote voorkomen. 'Vergeet sowieso nooit om je handrem eraf te halen', sprak Rosiri alsof ze een oude rot in het vak was. Clint had haar het ziekenhuis ingejaagd, maar Rosiri had hem dat vergeven. Haar lover had haar de afgelopen week iedere dag met de auto naar school gebracht. Tijdens haar afwezigheid had hij een nieuwe piercing laten zetten. 'Ik heb er nu vijf onder de schoudergordel, liefje', fluisterde Clint haar in het oor. 'Je mag ze zelf zoeken.'

Rosiri wist niet precies waar het door kwam, maar sinds ze ontslagen was uit het ziekenhuis had Clint niet meer de aantrekkingskracht van voorheen. De hiphopneger had enkel een whiplash opgelopen tijdens het auto-ongeluk. Hij droeg een soort steun om z'n nek, die mensen dragen die bang zijn dat hun nek knakt. Het deed Rosiri denken aan een bepaalde stam uit Afrika, een volk dat allemaal ringen om de nek draagt en die nooit meer af kunnen doen. Clint klaagde erover dat door de steun zijn getatoeëerde dollarteken niet meer zichtbaar was. Hij hoorde niet meer bij de scene. Rosiri zei dat hij z'n kop moest houden.

Misschien zaten ze elkaar teveel op de lip. Op aandringen van de moeder van Rosiri was het stel bij haar ingetrokken. Caro had zoveel schuldgevoelens dat ze die alleen kon afkopen door haar dochter de hele dag in huis te vertroetelen. En dan nam ze die hiphopneger op de koop toe. Caro had Rosiri beloofd om een kamer voor haar te zoeken. Want om helemaal naar Heerlen uit te wijken omdat Amsterdam te kampen heeft met een woningtekort zou te gek zijn. Caro had zelfs een brief naar de gemeente gestuurd dat ze het een schande vond dat Provincialen voorrang kregen boven Amsterdammers bij het zoeken naar een ruimte. Ook de moeder van Rosiri was hierin erg duidelijk, en eindigde haar brief met: 'Laat ze lekker in hun eigen provincie blijven.'

Rosiri kon de aandacht van haar moeder waarderen. Ze maakte zich wel zorgen om de spanningen tussen Clint en Caro. Clint douchte vijf keer per dag, tot grote ergernis van haar moeder. Hopelijk zou het niet tot een echte clash of civilizations komen. Wordt vervolgd...

    • Iris Koppe