NSE - NS Nee

A propos Beau: Albert Verlinde weet wat het is, mislukken op tv

Soms voel ik me een echte ster. Als ik weer eens een interviewdag heb bijvoorbeeld. Een interviewdag? Jazeker. Ik heb door mijn drukke werkzaamheden nauwelijks de tijd om interviews aan kranten en weekbladen te geven, dus als er iets bijzonders is zoals de duizendste aflevering van RTL Boulevard of de start van mijn eigen talkshow dan nestel ik me met de persvoorlichter aan een tafeltje in een Hilversums hotel en ontvang als een waar entertainmentkoninginnetje een hele rits journalisten. En dat heet dan een interviewdag. Dat klinkt decadent en verwend maar het is eigenlijk pure noodzaak want ik zou niet weten hoe ik interviews anders in mijn drukke schema in zou moeten passen.

Als ik een rij journalisten te woord sta valt me wel op dat één thema altijd weer terug komt in de gesprekken. En dat thema is Beau. Ruim een jaar geleden namen we huilend afscheid van elkaar omdat de jonge hond Van Erven Dorens zijn grenzen wilde verleggen, en sinds vorige week vrijdag het doek viel voor zijn Talpa-avontuur NSE wil iedereen weten wat ik daarvan vind en of ik een beetje leedvermaak heb. Het antwoord is nee. Wie zijn grenzen opzoekt, maakt grote kans tegen zijn grenzen op te lopen en dat is bij Beau even gebeurd.

Een mislukt project is voor een chef bij Vroom & Dreesmann al niet leuk, maar voor een televisieheld die zijn droom in duigen ziet vallen voor een miljoenenpubliek is het helemaal balen. Op 1 april 2005 neem je als held afscheid van een goedbekeken programma en een jaar later ben je aangeschoten wild en wandel je met de staart tussen de benen weg van een slecht bekeken show. Dat is Cut, om maar even in tv-termen te blijven. Ik heb na het stoppen van NSE zeker tien sms jes gekregen met hetzelfde woordgrapje NS Nee. Leuk

Leedvermaak heb ik niet. Sterker nog, ik kan me buitengewoon goed in de situatie van Beau verplaatsen omdat ik zelf ooit bij de net beginnende zender SBS 6 het ene programma na het andere zag mislukken. Ik deed Showtime bij RTL 4 en stapte over naar SBS 6 voor Showbizz, een soortgelijk programma en zakte in kijkdichtheid terug van 1,4 miljoen mensen naar 70.000. Au. Daarna hobbelde ik van de ene flopper naar de andere. Eerst kwam Show en Zo waarvoor ik zelfs in travestie (!) de sterren interviewde om even aan te geven hoe een mens zichzelf kan verliezen in een strijd om de kijkers. Toen kwam Koken tegen de Klok met 120.000 toeschouwers. Ik wist van ellende niet wat ik moest doen en durfde de telefoon niet meer aan te nemen uit angst dat het weer een omroepbaas was die me vertelde dat een programma van mij van de buis gehaald werd. Ik werd er zelfs een beetje giechelig van en noemde mezelf al de Bermuda driehoek van SBS 6. Alles wat binnen mijn bereik kwam verdween in no time van de kaart.

Pas na een jaar had ik mijn zaken weer op een rijtje. Ik hervond mezelf, leerde de beperkingen van mijn talent kennen en begon via een kleine rubriek in hart van Nederland aan mijn wederopbouw. Ik weet dus wat mijn voormalige RTL-kompaan doormaakt en ken hem voldoende om te weten dat hij ervan baalt maar dat hij er weer bovenop komt. Bij zijn afscheid gaf hij me een dure fles champagne die ik open zou trekken als ik de strijd om de kijkcijfers zou winnen. De fles ligt onaangeroerd in de kelder. Pas als Beau weer knalt, knalt de kurk.

    • Albert Verlinde