Tadzio kronkelt in sexy broekje

“Is ie dood?“, fluistert een van de toeschouwers vragend als de lichten op het podium doven. Ja, hij is (toneel)dood, danser Ton Lutgerink als Gustav von Aschenbach, de hoofdpersoon uit de roman Dood in Venetië van Thomas Mann (1912). En niet vergeten uit de verfilming ervan van Luchino Visconti uit 1971. De kunstenaar is geveld door de cholera en het liefdesverdriet dat hij, in het boek een schrijver, in de film een componist) heeft opgevat voor de 14-jarige Poolse jongen Tadzio.

Ying Zeng in ‘Dood in Venetië’ Foto Ben van Duin Dood in Venetie Onafhankelijk Toneel Choreografie:Fabian Galama &Peter Ko sien kie Decor:Galama&Ko ism Gerrit Timmers met:Ton Lutgerink,Rafael Zielinski,Pawel Adametz en Ying Zeng Duin, Ben van

Fabian Galama en Peter Kho sien kie, maken van de tragisch melancholieke geschiedenis een choreografie waarin de Poolse danser Rafael Zielinski een twintigjarige Tadzio uitbeeldt, en Lutgerink de oudere kunstenaar. Dansers Pawel Adametz en Ying Zeng spelen het reisgezelschap van Tadzio en ook de verplegers met mondkapjes. Gesproken wordt er nauwelijks, gedanst des te meer in het fraaie decor van houten aanlegsteigers die, eenmaal op wielen rijdend, dienst doen als gondel. Met een ondergaand zonnetje en een deuntje Mahler, ben je al half in Venetië.

Tijdens de voorstelling Dood in Venetië denk je onwillekeurig terug aan boek en film en met die vergelijking valt de dans als vertelmedium volslagen in het niet. Galama en Kho sien kie zijn namelijk geen regisseurs en ze maken het de toeschouwer erg moeilijk door de hoofdpersoon bij voortduring achter op het toneel te laten staan lijden. De mooie Tadzio staat weliswaar dicht op het publiek in een sexy broekje vrolijk narcistisch te kronkelen, maar het drama blijft uit. De karakters zijn plat, de freezes van de bewegingen een cliché, het quasi lijdende staren is ongeloofwaardig. Daarbij komt dat de dramaturgie van de choreografen op twee gedachten hinkt doordat ze én een theatraal verhaal willen neerzetten én een geabstraheerde voorstelling willen maken. Die combinatie valt saai uit. Het verhaal komt niet uit de verf, de bewegingen komen uit het eerstejaarspakket danspasjes van academiestudenten. De piepknormuziek maakt het er niet beter op.

Galama en Kho sien kie maakten recentelijk mooie voorstellingen, maar hun gastopdracht bij het Onafhankelijk Toneel is een te groot avontuur. En een mooie performer als Ton Lutgerink verdient een meer gelaagde en artistiek interessantere voorstelling.

Onafhankelijk Toneel: Dood in Venetië.Regie/choreografie: Fabian Galama en Peter Kho sien kie. Gezien 13/4 O.T. Theater Rotterdam, alwaar t/m 14/5. Inl: www.0t-rotterdam.nl of 010-4769029