'Ik werk graag met jonge muzikanten'

De Amerikaanse drummer Steve Reid (1944) speelde ooit met jazz-groten als John Coltrane en treedt nu op met de jonge Brit Kieran Hebden. 'Het gaat ons om de rauwe sound.'

Optredens van Steve Reid en Kieran Hebden: 14/4, Paradiso Amsterdam, 15/4, Motel Mozaique Rotterdam. Steve Reid Foto Jason Evans

De Amerikaanse drummer Steve Reid is de Zelig of Forrest Gump van de zwarte muziek. Hij woonde als kind tegenover Thelonious Monk, oefende als puber met John Coltrane, speelde op de Motown-klasssiekers Heatwave en Dancing in the Street van Martha Reeves & The Vandellas, en drumde met giganten als Miles Davis, James Brown, Fats Domino, George Clinton en Jimmy Heath. Nu wordt Reids eigen muziek herontdekt, en treedt hij op met de veel jongere Britse muzikant Kieran Hebden.

Steve Reid (1944) heeft een aanstekelijke, cartooneske lach, die geregeld door de hoorn buldert vanuit het Zwitserse Lugano, waar hij verblijft als hij in Europa werkt. 'Het is hier rustig en landelijk. Een mooi contrast met The Bronx in New York.' Reid bracht onlangs twee cd's uit: Spirit Walk, een jazz-getint album waarop zijn wortels in de freejazz fraai gestalte krijgen, en The Exchange Session Vol. 1, waarop hij zijn drums knalhard laat duelleren met de grillige elektronische partijen van Kieran Hebden, die platen maakt onder de naam Four Tet.

'Het ging ons om de rauwe sound van de instrumenten', zegt Reid over die plaat vol spannende improvisaties. 'In de jaren tachtig en negentig werden drums vaak afgeplakt en gedempt, dat gaf een heel cerebraal geluid. Wij streefden naar de rauwe, urgente energie van Interstellar Space, de beroemde duettenplaat van saxofonist John Coltrane met drummer Rashied Ali. De moderne elektronica houden het fris.' Over de samenwerking met Hebden (1977) zegt Reid: 'Ik heb graag jongere muzikanten in mijn band. Zij hebben de energie, ouderen moeten het van hun wijsheid hebben.'

Begin jaren zeventig bracht Reid noodgedwongen zo'n zeven albums uit op een eigen label. 'Als je geen jazz-rock of jazz-funk speelde, kon je een platendeal toen wel vergeten.' Die platen, vol scherpe, freejazz-achtige muziek, worden nu heruitgebracht door het hippe Soul Jazz-label en zo herontdekt door een jong publiek, dat er zelfs op danst. 'De cirkel is rond', zegt Reid. 'Want ik begon ooit te spelen op dansavonden.'

Als tiener kwam hij vaak over de vloer bij John Coltrane, die om de hoek woonde. ' Hij was een prachtig mens, die vaak de huur voor andere muzikanten betaalde of hun instrumenten bij de lommerd vandaan haalde. Hij ging volkomen op in zijn muziek, was continu aan het oefenen. Thuis speelde ik vaak met hem mee, maar ik durfde niet met hem op te treden, ook al vroeg hij het me vaak. Coltrane liet mensen boven hun macht spelen, daar was ik toen nog te jong voor .'

Na college reisde Reid per boot naar Afrika. 'De slavenroute, maar dan omgekeerd. Het was leerzaam, want vrijwel alle moderne ritmes stammen toch van dat continent. Het was alsof ik rechtstreeks naar de bron ging. Ik heb zelfs met de grote Fela Kuti gespeeld, al weet ik niet wat er met die opnamen is gebeurd.'

'Dit is het tijdperk van de ritmes', zegt Reid dan stellig. 'We zullen geen nieuwe John Coltrane of Charlie Parker meer krijgen. De melodische en harmonische bronnen zijn opgedroogd, die zullen geen genieën meer voortbrengen. De vernieuwing zal nu uit de ritmes moeten komen. De drummers zijn koning.'

Optredens van Steve Reid en Kieran Hebden: 14/4, Paradiso Amsterdam, 15/4, Motel Mozaique Rotterdam.

    • Jacob Haagsma