Ursula Andress

Ursula Andress rees op uit de zee in “Dr. No'. Meer was niet nodig om een ster te worden en te blijven. Ze is nu te zien in Cremaster 5.

Als Venus kwam ze in 1962 uit de golven, met een dolk op haar heup en twee schelpen in haar handen. En met een witte bikini aan. Dr. No was de vijfde film waarin Ursula Andress (Ostermundigen, Zwitserland, 19 maart 1936) speelde, en er zouden er nog een stuk of vijftig bij komen, maar haar rol als Honey Rider in de eerste James Bondfilm is legendarisch. Andress bewees maar weer eens dat je geen groot actrice hoeft te zijn om een icoon te worden. Film is geen toneel. De dialoog legt dat nog eens uit:

“Honey Rider: Are you looking for shells too?

James Bond: No, I'm just looking.“

Nog meer bewijs: die woorden werden niet door Andress zelf gesproken omdat haar Zwitsers/Duitse accent te zwaar werd bevonden. Haar succes wijt ze zelf niet aan de opleiding die ze eind jaren vijftig kreeg in Hollywood, maar aan haar snelle metabolisme en haar strenge opvoeding. Aan fitness heeft ze nooit gedaan. Vrouwen gingen aan fitness doen om op haar te kunnen lijken.

Over die ene scène is bijna meer te vertellen dan over haar hele verdere carrière, hoewel beide te vatten zijn onder de noemer “Ursula Undress', de bijnaam die de ster al snel verwierf. De witte bikini die ze er in droeg maakte ze zelf. Hij werd in 2001 in Londen op een aan James-Bondparafernalia gewijde veiling verkocht voor 61.000 euro. De Amerikaanse kunstenaar Matthew Barney vroeg Andress voor de rol van “Queen of Chains' in Cremaster 5 omdat ze volgens hem “het eerste atletische seks symbool was“. Ook in deze film is haar eigen stem niet te horen.

Andress is het met Barney's oordeel eens: ,,Ik liet een nieuw type vrouw zien. [Het was] een sportief en agressief beeld, heel anders dan vrouwen tot dan toe in films geportretteerd werden.“ De scène maakt nog steeds indruk. In Die Another Day bracht Halle Barry een hommage aan de scène, maar Andress blijft dè Bond Girl: drie jaar geleden werd de bikiniscènegekozen tot “meest sexy moment uit de filmgeschiedenis' door een enquête van het Britse tv-zenderChannel Four.

Ambitie is geen eigenschap waardoor Ursula Andress veel is geplaagd. ,,Films waren voor mij zoiets als meespelen in de loterij. Eens in de zoveel tijd had ik een winnend lot in handen, en ik kon het geld gebruiken om mijn vrijheid, mijn onafhankelijkheid, te kopen.'' De loterij win je niet zo vaak, dus is het niet verwonderlijk dat er meer flops dan hits op haar cv staan. In 1965 was Andress zowel te zien in de melige komedie What's New Pussycat, met Woody Allen en Peter O'Toole, als in She, een belachelijk avontuur uit de Hammer Studio's waarin Andress de titelrol speelde. Andress zag er ook geen been in om al in 1967, lang voor Austin Powers, in de eerste spionnen-spoof, Casino Royale mee te spelen. Vrij snel daarna vertrok ze naar Italië. In 1981 was ze nog in het Engels te zien in The Clash of the Titans, een verfilming van de mythe van Perseus, waarin ze nu echt Venus mocht spelen. Daarna was ze vooral op tv te zien, niet verwonderlijk in series als The Love Boat. In haar nieuwste film gaat ze nog een stapje verder. In Klemens Klopfensteins Die Vogelpredigt speelt ze Maria.