Muziek maken uit de stilte

Net als Arctic Monkeys brak Sickoaks door op internet.

Maar Sickoaks is een instrumenteel collectief met een nostalgisch geluid.

De Zweedse band Sickoaks met gitarist Simon Spurrier (tweede van rechts). Foto Typerecords

Simon Spurrier (22) is een beetje nerveus voor wat nog maar het derde interview is van zijn groep Sickoakes. Toch is die groep al een jaar of zeven aan de gang, zij het voornamelijk in de underground. Enkele releases op internet-labels of als cd-r brachten de gemoederen al enigszins in beroering, maar pas met het recente, en overal verkrijgbare, album Seawards komt de erkenning.

Sickoakes is geen Arctic Monkeys, daarvoor is hun muziek te abstract en introvert. Maar internet speelt ook in het bestaan van deze band een belangrijke rol. De eerste levenstekenen van deze groep kwamen de wereld in via het internet-label Please Do Something, dat een oude versie van het lange nummer Wedding Rings & Bullets In The Same Golden Shrine op het net zette. Ook de aandacht van het hippe Britse label Type Records kwam via dat medium tot stand. En zo kwam het album Seawards alsnog gewoon in de winkel terecht.

Spurrier, gitarist, hoort met zijn 22 jaar tot de senioren in de band. Het zestal groeide op in het Zweedse Nynäshamn, op een uurtje rijden ten zuiden van Stockholm. Opgroeien in zo'n lieflijk stadje, met uitzicht over het water, heeft zijn sporen nagelaten in de muziek. Titels als Seawards en Oceans On Hold spreken voor zich, net als de vriendelijk pulserende nummers, vol bezwerende herhalingen en schijnbaar vlakke klankvelden, waarin helder priemende gitaren en zoemende saxofoons allerlei subtiele spanningsbogen aanleggen

'We hebben allemaal onze banden met de zee', mijmert Spurrier, 'ik heb ooit een jaar in het midden van Zweden gewoond. Dat was geen prettige ervaring. Ik moet in de buurt van de zee wonen, ik moet de golven horen en een verre horizon kunnen zien. Die ruimte, die hoor je in onze muziek ook terug.'

Het ontstaan van Sickoakes werd gestimuleerd door een sympathiek trekje van het Zweedse sociaal-democratische model. Een overheidsinstantie was zo aardig om muziekinstrumenten uit te lenen aan jongeren. 'Dat doen ze speciaal voor de jeugd in kleinere steden waar verder weinig te doen is. Wegens bezuinigingen is die praktijk aan het verdwijnen, helaas, het geld zal nu wel opgaan aan het aanleggen van wegen. We waren een jaar of vijftien toen we die instrumenten in handen kregen. Op onze saxofonisten na, die gewoon les hebben gehad, hebben we allemaal op die manier leren spelen. In de band, als het ware.'

De platenverzamelingen van hun oudere broers en zusters zetten de jonge muzikanten destijds aan het werk. 'We luisterden veel naar oude Engelse psychedelica, jazz, postrock en vooral de shoegaze-bands uit het begin van de jaren negentig', zegt Spurrier. 'Hun omfloerste geluid, waarin de zang vooral als een instrumentale kleur werd gebruikt, is een van de redenen waarom wij instrumentale muziek spelen.'

Een andere reden was, dat de groep nadrukkelijk een collectief wilde zijn, en blijven. 'In het begin maakten we ook wel liedjes. Maar dan ligt altijd de nadruk bij degene die zingt. Dat maakt het veel lastiger om op een democratische manier te componeren. En dat is wel ons doel.'

'Met improviseren proberen we de ratio uit te schakelen. De meeste nummers ontstaan uit improvisaties, dan vijlen we de boel later wel weer bij. Maar we discussiëren ook veel over onze muziek. Je bent een collectief of je bent het niet. Meningsverschillen zijn onvermijdelijk, muziek is niet alleen voor de fun. Je maakt iets uit niets, muziek uit stilte. Daar horen wrijvingen bij.'

De niet al te vrolijk klinkende naam Sickoakes heeft verder geen specifieke betekenis, zegt Spurrier. 'Het is een beeld, bedoeld om een zeker onbepaald gevoel op te roepen. Op dezelfde manier gaat onze muziek eerder over plekken dan over mensen. Er zit romantiek in onze muziek, hoop, de nostalgie van oude, vergeelde foto's met mensen die niemand meer kent.'

Sickoakes treedt vanavond op in Vera, Groningen; 13 april op het Domino-festival in Brussel; en 14 april in Motel Mozaique in Rotterdam..

    • Jacob Haagsma