Biechtblog

Soms lijkt het alsof de blogosfeer uitsluitend bestaat uit mensen die het beter weten. Wijsneuzen die hun mening nimmer onder stoelen of banken steken. Soms lijkt het alsof de enige emotie die hier gedijt de botte verontwaardiging is. Daarom ben ik zo gelukkig met het feit dat de weblog PostSecret nu al maandenlang in de top vijf van best bezochte blogs ter wereld staat. Hier nu eens geen obligate meningen of flauwe leukigheden, maar rauwe emoties als schaamte, afgunst, eenzaamheid. Hier nu eens eindelijk mensen die toegeven dat ze het ook niet weten.

Eigenlijk ben ik er niet zeker van of PostSecret wel een blog is: hij wordt maar één keer per week ververst, je kunt geen commentaar geven en er is nauwelijks tekst. Maar wat maakt het uit hoe je het noemt, als het maar goed is. PostSecret is een verzameling zelfgemaakte, ouderwetse ansichtkaarten waarop mensen hun geheimen hebben geschreven en die ze met de ouderwetse post naar de beheerder van PostSecret hebben gestuurd. Soms zijn de geheimen vermakelijk, zoals de man die bekent dat hij altijd vals speelt bij het golfen, soms zijn ze gruwelijk, zoals degene die bekent dat een ander tien jaar in de gevangenis moet zitten voor iets dat de afzender heeft gedaan. Maar de beste geheimen zijn toch de herkenbare. Zoals deze. Onder een foto van de Mona Lisa staat: 'Ik glimlach en knik, maar meestal ben ik niet geïnteresseerd in wat je zegt.'

Waarom is PostSecret zo populair terwijl vergelijkbare 'biechtblogs' als Group Hug of Not Proud nauwelijks publiek trekken? Omdat mensen hun best moeten doen hun geheim gepubliceerd te krijgen: ze moeten een 'artistieke' ansichtkaart maken, hun geheim treffend verwoorden en door de - strenge - selectie zien te komen. Het klinkt misschien wat raar, origineel moeten zijn om je biecht gehoord te krijgen, maar voor de bezoeker is het een zegen.

PostSecret: postsecret.blogspot.com Not Proud: notproud.com PostSecret: www.grouphug.us

    • Jeroen van Bergeijk