Beste schrijver?

Gerard Reve is niet meer. In één adem wordt hij samen met Harry Mulisch en Willem Frederik Hermans genoemd als de belangrijkste Nederlandse naoorlogse auteurs. Mijns inziens heeft Arnold Grunberg gelijk dat Van het Reve altijd is achtervolgd door het feit dat zijn eerste werken, waaronder de Avonden en Werther Nieland tot zijn beste werken gerekend worden en dat daarna eigenlijk alleen delen van het werk van Reve het lezen waard zijn.

In nrc.next van maandag wordt Reve onder andere genoemd als emancipator van homoseksuelen. Reve is dat volgens mij absoluut niet. Teigetje en Woelrat, door Reve naar voren geschoven, betekent dat homo-emancipatie? Nee dus. Als homo ben je in eerste instantie mens, dat staat voorop en daarnaast is het homo zijn een deel van je persoonlijkheid, maar daar hoef je niet mee te koketteren.

Dat deed Reve dus wel. En dien je daarmee de homo-emancipatie? Mijns inziens absoluut niet, evenmin als je dat doet met het organiseren van Gay-pride days of Gay olympics. Waarom dat homo zijn altijd maar weer op de voorgrond plaatsen? Let wel: ikzelf ben homoseksueel (wat een stigma), maar vind het belangrijker dat mensen mij om mijn persoonlijkheid waarderen en respecteren.

Voor mij is W.F. Hermans de belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteur. Maar zoals u zult begrijpen, is ook dat subjectief. Voor mij zijn Hella Haasse, maar ook de hedendaagse Arthur Japin, grootse schrijvers.

Reve: dat hij moge ruste in vrede! En iedereen die nu naar de boekhandel rent om snel wat boeken van Van het Reve te kopen: doet u dat gerust.

Maar het behoort tot het 'rage-belustzijn', een van de kenmerken van onze tijd. En rages zullen weer verdwijnen. In dit geval om plaats te maken voor het werk van veel gewaardeerde Nederlandse schrijvers van de afgelopen decennia.