Verdonk verdient de controverse rondom haar persoon helemaal niet

Chavannes vergat de juiste argumenten tegen Verdonk.

Zij is ongeschikt voor de hoge functies die ze bekleedt.

Door Colin van Heezik

Het stuk van Marc Chavannes in nrc.next van 3 april, dat zowel de voors als de tegens van Rita Verdonk als lijsttrekker van de VVD opsomt, is qua vorm misschien een leuk experiment, maar inhoudelijk wel erg cynisch. Hoewel een lichte ironie in het stuk pro-Verdonk verraadt wat Chavannes echt van haar denkt, mag je van een opinie-artikel verwachten dat het partij kiest en niet 'de' voors en tegens opsomt, alsof de waarheid in het midden ligt.

Uiteindelijk suggereert zo'n stuk dat er evenveel goede argumenten pro of contra zijn te bedenken bij wat voor stelling dan ook. Als dat zo was, zou niemand meer iets kunnen vinden, tenzij we elke mening willen afdoen als karakteristieke benepenheid en subjectiviteit, gebaseerd op persoonlijke sympathieën en onderbuikgevoelens. Het is ook een fictie dat één auteur 'de' voors en tegens zou kunnen opsommen, alsof die objectief vaststaan.

Chavannes noemt vooral niet de juiste argumenten tegen Verdonk. Hij beschrijft Verdonk als iemand die 'heftige sympathie of antipathie opwekt', terwijl het probleem nu juist is dat het debat steeds in die termen wordt gevoerd. Zo draagt zijn stuk bij aan het roemruchter maken van Verdonk, die de controverse rondom haar persoon niet verdient. Ze functioneert niet in het politieke bestel en is daarmee objectief ongeschikt voor de hoge functies die ze bekleedt of ambieert. Een incapabel minister, die, los van haar politieke kleur, voortdurend de fout ingaat.

Zo maakt ze zich schuldig aan het ambtsmisdrijf van doorkruising van de scheiding van machten, zoals een hoogleraar Migratierecht uitlegde in de Volkskrant van dinsdag 4 april. Ze lapt een beslissing van een rechter aan haar laars en gaat als lid van de uitvoerende macht haar boekje ongrondwettelijk te buiten. Ze pleitte ervoor alleen Nederlands op straat te praten, een fascistische uitspraak die alle buitenlandse kranten haalde: overal werd er schande van gesproken dat in Nederland een bewindsvrouw zoiets had durven zeggen.

Nooit hoor je haar het beleid op inhoudelijke punten verdedigen, dat ze met al haar 'daadkracht', die haar enige kwaliteit schijnt te zijn, uitvoert. Telkens weer herhaalt ze dat we in Nederland nu eenmaal 'wetten en regels' hebben, alsof die niet het resultaat zijn van politieke besluitvorming. Ze vergeet dat je ook andere wetten en regels kunt maken, als je denkt dat die beter deugen. Als minister, dus politiek verantwoordelijke voor een beleid, vermijdt ze discussies over de inhoud: waarom zouden niet alle 'Pasics' in Nederland kunnen blijven? Zulke vragen zijn haar te theoretisch.

Verbijsterend is dat Ayaan Hirsi Ali in de Volkskrant van 8 april Rita Verdonk vergelijkt met Winston Churchill, als iemand die niet bang is voor een confronterende politiek. Bob Smalhout noemt haar 'de enige man in het kabinet.' Met zulke vergelijkingen kijken Hirsi Ali en Smalhout naar karaktertrekken en vergeten ze de fouten waar Rita's vastberadenheid nu al toe heeft geleid. Ze is dol op alle wetten en regels, behalve die van de parlementaire democratie: dat je aftreedt als je de Kamer verkeerd hebt geïnformeerd en dat hebt erkend.

Het gevaar dat de politiek bedreigt, is niet extreem-links of -rechts. Het is het ongegeneerde en a-politieke 'recht-door-zee' van Rita Verdonk. Dan nog liever het orakel van Diever.

Colin van Heezik is freelance journalist.

Ga naar www.nrc.nl/opinie voor het artikel van Chavannes.