Debat over Italië

Tegen de elite

[...] Gezien het feit dat praktisch alle elitaire corporaties van het land zich tegen Berlusconi hebben geschaard, van de rectoren van de universiteiten tot de banken, van de rechters tot de grote kranten, betekent deze electorale botsing, hoe zij ook afloopt, een moment dat op een beslissende manier de werkelijkheid van ons land kan veranderen. Het feit dat de basisaanhang van centrum-rechts, zowel de volkse klassen als de bourgeoisie, weerstand hebben geboden aan het spervuur dat is afgevuurd met de steun van de buitenlandse pers, die door veel van onze journalisten is gebruikt in de stijl van een gekoloniseerd volk, kan niet anders dan een ingrijpende wijziging teweegbrengen in de Italiaanse samenleving. Wat ook het resultaat is van de pogingen een nieuwe regering te vormen, vanaf morgen zal ons land vrijer zijn: een zo brede en compacte steun zal een bolwerk vormen tegenover de minachting van de elite die zijn volk niet begrijpt. Het conformistische juk dat iedereen wordt opgelegd die zich “durft' te scharen achter rechts, zal minder strak worden gemaakt. [...]

(Hoofdartikel van Il Giornale, eigendom van de broer van Silvio Berlusconi.)

In de val

[...] We zitten in de val. Het is als de vergiftigde angel van een schorpioen die op het levende vlees zit van een land dat misschien geen nieuwe regering kan krijgen, maar ook de oude niet kan houden. Een perfecte metafoor voor dit Italië. [...]

Het hervormingsgezinde deel van de (linkse) alliantie [...] lijkt te zijn blijven steken op de niet bepaald enthousiasmerende positie van de Europese verkiezingen. [...] De beste resultaten zijn toe te schrijven aan de meer antagonistische componenten van de Unie, om te beginnen met Communistische Heroprichting. [...] Wat telt is een te timide leiderschap van Prodi [...]. Wat telt is de onverdraaglijke vertraging in de verwezenlijking van het enige politieke project dat een aardbeving had kunnen zijn voor het hele systeem, te weten een Democratische Partij. [...] Na vijf jaar regeren verspeelt hij (Berlusconi) de grootste meerderheid die een regering ooit heeft gehad sinds de oorlog. Vijf jaar geleden discuteerde men over de vraag of hij twee of drie termijnen zou regeren. [...] Nu moet zijn enige termijn hoe dan ook als afgelopen worden beschouwd. [...]

(Columnist Massimo Giannini in La Repubblica, een krant die consequent tegen Berlusconi heeft geschreven.)