Wat een oerkreet van Dhafer Youssef

Concert: Dhafer Youssef. Gehoord: 9/4 Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam

Hij werpt het hoofd ver naar achteren en stoot een klagerige kreet uit die eenzaam in de lucht blijft hangen, bijna vijftien seconden lang. Grote genade, wat een strot, ook in het falset-register.

Toen Dhafer Youssef in 2003 in de IJsbreker optrad in de serie luitconcerten wisten zijn echte fans al lang dat de 'oed' niet zijn sterkste wapen was. Hèt handelsmerk van deze Parijse Oostenrijker van Tunesische origine, is zijn ongelooflijke oerkreet. Die maakt altijd een verdwaalde indruk en kan ook telkens voor van alles kan staan: van hevig leed over een betreurde dode tot het beleven van een goddelijk orgasme. Youssef zingt geen teksten, zelfs geen woorden en ook zijn titels helpen weinig verder.

Dat hij na vele muzikale omzwervingen momenteel zijn heil beleeft bij musici uit de regio Oslo past daarbij. Want gitarist Eivind Aarset, bassist Audun Erlien en drummer Rune Arnesen maakten naam in genres die even mistig als vrijblijvend zijn: nu-jazz, ambient, new-age en soundscapes. Het enige dat de stukken in het Muziekgebouw met elkaar verbindt is dat de electronica oppermachtig is.Geluidstechnicus Christian Ulbrich wordt niet voor niets regelmatig aan-en afgekondigd. Dat er op 'Ivresse Divine' niet en op 'Wind & Shadows' wel kan worden gedanst lijkt daarbij vooral een kwestie van toeval.

Tot echt dansen komt het echter niet omdat het Muziekgebouw wil dat iedereen stokstijf in zijn stoel blijft zitten. Zelfs het innemen van een andere plaats in de halflege zaal leidt tot een reprimande van de part-time suppoosten.

De geur van heiligheid die kleeft aan Youssefs nieuwe cd Divine Shadows wordt daardoor aangedikt en leidt tot devotie die niet past. Bij een ouderwetse katholieke hoogmis met drie heren waren er tenminste nog fraaie praalkostuums, maar de Noorse electronica-nerds hebben zelfs niet de moeite genomen om hun haar te kammen. Vikingen, dat zijn echte wilden.

Dat Dhafer (ben) Youssef (1967) lijkt weg te zinken in een door hem zelf gekozen elektronisch moeras is geen reden tot grote wanhoop. Iemand met zo'n keiharde, gouden strot vindt al shoppend door culturen vast een kerkje dat volmaakt bij hem past.

    • Frans van Leeuwen