Cancellara trotseert Boonen in 'Hel'

De Zwitser Fabian Cancellara (25) won gisteren voor het eerst in zijn carrière een klassieker: Parijs-Roubaix. Met dank aan zijn Nederlandse ploegleider Tristan Hofmann, die hem in de finale van 'de Hel' rustig hield.

Fabian Cancellara voert de groep achtervolgers aan in het Bos van Wallers. Achter hem de Amerikaan George Hincapie, die later zijn stuur breekt. Foto Bas Czerwinski 09-04-2005, ROUBAIX. DE LATERE WINNAAR FABIAN CANCELLARA LEIDT DE ACHTERVOLGENDE GROEP IN HET BOS VAN WALLER TROUEED'ARENBERG. FOTO BAS CZERWINSKI Wielrennen Parijs - Roubaix Czerwinski, Bas

De 'Hel van het Noorden' liegt nooit. Op de kasseistroken tussen Compiègne en Roubaix wint altijd de sterkste wielrenner. Daar kan een lekke band, valpartij, gebroken fiets of zelfs een gesloten spoorwegovergang niets aan veranderen. En dus grepen topfavorieten als Tom Boonen, George Hincapie en Juan Antonio Flecha gisteren naast de zege in de 104de editie van de klassieker Parijs-Roubaix, en mocht de 25-jarige Zwitser Fabian Cancellara na 259 kilometer de felbegeerde trofee, een bonkige kassei, in ontvangst nemen en liefdevol kussen.

'Ik heb me nog maar zelden zo sterk gevoeld als vandaag', zei de Zwitser na zijn triomftocht op de wielerbaan van Roubaix, 'maar ik heb de wedstrijd ook gewonnen met het hoofd, en niet alleen met brute kracht.' Dat bleek al tijdens de doortocht in het Bos van Wallers-Arenberg, de vijfsterrenkasseistrook die na een jaar afwezigheid en een noodzakelijke oppoetsbeurt weer de finale van de klassieker mocht inleiden, op iets minder dan honderd kilometer voor de eindstreep. Cancellara leidde het offensief in, waardoor de vier renners die het voorspel hadden verzorgd, met naast een verdienstelijke Joost Posthuma ook Stephan Schreck, Nicolas Portal en Dimitri Konisjev, defintief naar achter werden verwezen. Cancellara beukte niet, stompte niet, maar zweefde over de kasseien, en koos de goede posities. Hij reageerde telkens wanneer Flecha en Boonen, winnaar in 2005, ook maar aanstalten maakten om iets te ondernemen. Na het Bos bleef hij attent en geconcentreerd voorin rijden in een kopgroep met veertien renners, onder wie alle grote favorieten.

Een voor een moesten die afhaken. De meest onfortuinlijke van de dag was zonder twijfel de Amerikaan George Hincapie, die vijftig kilometer voor de finish viel op de kasseien van Mons-en-Pévèle nadat zijn stuurpen was gebroken. Maar toen al maakten vooral Cancellara, Flecha en Boonen indruk in de kopgroep.

Op twintig kilometer voor Roubaix plaatste de Zwitser meteen de goede aanval. Op de kasseien van Camphin-en-Pévèle kon hij als enige een versnelling van de Discovery-Rus Vladimir Goesev pareren, en hij plaatste er meteen een extra demarrage achteraan. Boonen en Flecha keken net iets te lang naar elkaar en na de Carrefour de l'Arbre, de laatste kasseistrook met een vijfsterrenstatus, had Cancellara bijna een halve minuut voorsprong genomen. Hij fietste toen al met een kleine glimlach op het bestofte gezicht, de glimlach van de renner die weet dat hij gaat winnen. 'Ja, misschien wel. Maar dat was toch vooral omdat ik hoorde hoeveel seconden ik had.'

De eerste achtervolgers werden ook nog eens geplaagd door een gesloten spoorwegovergang. Goesev, Peter van Petegem en Leif Hoste glipten tussen de slagbomen door, en werden uit de uitslag geschrapt. Boonen, Flecha en Alessandro Ballan zetten wel voet aan de grond, en verloren een extra halve minuut. 'Maar toen was de wedstrijd al gereden, niemand zou Fabian vandaag nog hebben bijgehaald', erkende Boonen.

In de slotkilometers demonstreerde de kopman van Team CSC zijn kwaliteiten als tijdrijder. Cancellara reed met een gemiddelde snelheid van 42,2 kilometer per uur naar de mooiste zege uit zijn loopbaan, na de proloogoverwinning in de Tour de France van 2004. Toen fietste hij ook twee dagen in de gele leiderstrui.

Maar Cancellara droomde als jonge renner toch vooral van de voorjaarsklassiekers, en dan doet deze zege extra deugd, vertelde hij achteraf. Het CSC van de Deense ex-Tourwinnaar Bjarne Riis had ook heel wat te vieren: de eerste klassiekeroverwinning, en de eerste zege met de Nederlandse ploegleider Tristan Hoffman achter het stuur van de wagen. 'Hij hield me rustig op het einde. Hij vertelde me van het moment te genieten. Zeker als ik alleen de wielerbaan opkwam', betrok Cancellara zijn sportdirecteur in de winst. 'Terwijl ik alleen maar dacht: als ik straks maar niet val op die wielerbaan.'

In zijn eerste jaar bij CSC komt de Zwitser, die eerder voor Mapei en Fassa Bortolo reed, zo helemaal tot ontwikkeling. Vorig jaar werd hij achtste in Roubaix, in 2004 vierde. Dit jaar won hij de tijdrit in de Tirreno-Adriatico en finishte hij als zesde in de Ronde van Vlaanderen en Gent-Wevelgem.

Die laatste ereplaats was trouwens een ongelukje, vertelt de zoon van Italiaanse migranten. Hij wilde het in de semi-klassieker tussen de Ronde en Parijs-Roubaix liever rustig aan doen, zijn benen een beetje sparen en materiaal voor Parijs-Roubaix testen. Maar toen bleek hij toch maar weer mee te zijn met de besten. Dat ongelukje van woensdag brak hem nu allerminst op. Cancellara kent de wielergeschiedenis, en wist meteen te melden dat hij de eerste Zwitser is sinds Henri Suter in 1923 die de 'Helleklassieker' op zijn naam heeft gebracht. En sowieso pas de tweede Zwitser ooit. 'Dat staat fantastisch op mijn palmares.'

Cancellara is volgens zijn begeleiders een keurige en sympathieke jongen, en iemand die weet wat hij wil. En wat hij kan. 'Ik wist dat ik deze wedstrijd eens zou winnen. En ik wist al bij de start dat ik vandaag Tom Boonen kon verslaan.' Het klonk als grootspraak. Maar het peloton kan best wat extra branie gebruiken. 'Boonen is zeer sterk', zei de winnaar van gisteren over de man die vorige week de Ronde van Vlaanderen won, 'maar zeker niet onklopbaar. Maar dan moet je met je hele team verstandig rijden, zoals wij vandaag deden. Dit is een fantastische ploeg. En het is de eerste keer dat een heel team voor mij werkt. Dat ik het voor hen kon afmaken, is een heerlijk gevoel.'