Rosiri (28): Piercing

Wat je in coma kunt leren. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

'Ik moet hier helaas stoppen', zei Rijpwijt, en hij zette de rinkelende kookwekker uit. 'Maar we zijn midden in een som', riep Caro verontwaardigd.

Ze zat met de wiskundedocent naast het bed van Rosiri. Omdat Caro zelf geen hol begreep van de normale verdeling in de statistiek had ze contact opgenomen met de bijlesleraar van haar dochter. Rijpwijt woonde in de Rivierenbuurt, was geniaal en spaarde kurken. Voor het auto-ongeluk gaf hij Rosiri één keer per week les. Nu moest hij enige assistentie komen verlenen in het ziekenhuis.

Boven het hoofd van de comapatiënt had Rijpwijt een uur lang hardop sommen voor gelezen en antwoorden uitgewerkt. Hij was een man van de klok en stopte precies na één uur les geven. Als je wilde dat hij doorging moest je voor het gehele tweede uur betalen. 'Ik geef geen cent als je deze som niet afmaakt', liet Caro chagrijnig weten. 'Mijn dochter heeft het recht om in haar toestand het antwoord op die berekening te krijgen.' Rijpwijt trok nerveus aan zijn borsthaar en riep schor dat hij die kookwekker niet voor niks had meegenomen. Er moest een zuster komen om de twee volwassenen tot stilte te manen.

Rosiri hoorde alles op afstand aan. Ze voelde zich nog steeds beroerd en kon niets anders dan met haar ogen dicht stil liggen. Met heimwee dacht ze terug aan het bezoek van Clint die ochtend. 'Ik heb een nieuwe piercing', had hij gefluisterd. 'Je moet hem snel zien, Rosiri. De arts zegt dat je waarschijnlijk volgende week weer bij bewustzijn bent.'

Toch was het niet de stem van Clint die ze had gehoord. Het was een stem die namens Clint sprak. Clint had voor de gelegenheid een tolk geregeld. Hij had één van z'n vrienden van boven de rivieren opgetrommeld zodat Rosiri niet hoefde te gissen naar zijn uitspraken met zuidelijke tongval. 'Ik mis je zo liefje. Kom je gauw weer bij me terug?' zei de tolk.

Rosiri maakte hieruit op dat Clint blijkbaar niet gewond was geraakt tijdens het ongeluk. Hoe lang lag zij hier al op dit bed? Clint had achter het stuur gezeten toen ze in een kettingbotsing terecht waren gekomen. Waarom had hij niks? Hij was haar hopelijk wel trouw gebleven al die tijd dat ze in coma lag. 'Ik ga dit weekend terug naar Heerlen, maar volgende week kom ik weer op bezoek. Hopelijk ben je dan uit coma en kun je m'n piercing zien', zei de tolk. Rosiri voelde de lippen van Clint om haar mond. Wat had ze die grote lippen gemist!

Ondertussen was het geruzie tussen Caro en de bijlesleraar weer begonnen. Rijpwijt wilde er nog vijf minuten aan vast plakken, maar langer kon echt niet. Ook in deze vijf minuten kwam hij niet tot een antwoord. Caro kookte en kon het niet uitstaan dat ze zou betalen voor een onafgemaakte som. Door de zuster werden ze uit het zaaltje gezet.

In de auto op het parkeerterrein voor het ziekenhuis gingen Caro en Rijpwijt verder in discussie. Caro wilde weten of de bijlesleraar goedkoper was als hij niet steeds meeging naar het ziekenhuis, maar de antwoorden thuis op een bandje insprak. Rijpwijt vond het een goed idee en nodigde de moeder van Rosiri uit voor een bezoek aan zijn benedenverdieping.

Op het moment dat de auto wegreed, sloeg Rosiri haar ogen open. Ze keek tegen een paar lelijke chrysanten aan. Aan de muur zag ze een schema met daarop de namen van haar ouders. 'Wie mag wanneer langskomen?' las ze. Met een grote armzwaai scheurde Rosiri het vel van de muur. Het was afgelopen met het bezoek. Wordt vervolgd

    • Iris Koppe