Rappers uit Washington zijn progressiever

Hoe klinkt de taal van het getto? Bericht uit Washington: de welopgevoede rapper.

Het Capitool in Washington Foto Reuters The dome of the United States Capitol building is illuminated at twilight as the U.S. Congress and the United States public await President George W. Bush's State of the Union speech on Capitol Hill in Washington January 31, 2006. REUTERS/Jim Bourg REUTERS

We gingen even ergens limonade drinken. Nu zit Isaac Colon met zoveel vuur over rap te praten, dat de halve clientèle van deli Dukem meeluistert. Achter het schot naast ons tafeltje springt nu en dan iemand op om verhit bijval te geven: 'Say it again, bro!'.

Isaac Colon draagt geen gouden kettingen. Hij heeft geen gekunsteld haar, hij laat het kroezen. Zijn blik is open. Zijn zinnen zijn af. Nu en dan frummelt hij goeiig zijn iPod in mijn oor. Luister, luister! Isaac Colon voldoet in geen enkel opzicht aan mijn beeld van zwarte Amerikaanse rappers.

We hadden even verderop afgesproken, onder de tl-buizen van Capital City Records op U-street, in de zwarte wijk Shaw. Ik was er twee keer tevergeefs langsgereden om te ontdekken dat dit geen gewone platenzaak is, maar underground op de hoogste verdieping van een pakhuis.

Na een paar versleten trappen kom je in een kale ruimte. Wat bakken met platen, een versleten bank, een versterker en een microfoon. Vol is het, ruim twintig zwarte mannen staan in een kring. De beste rappers van de stad, had Isaac Colon aangekondigd. Op vrijdagavond verzamelen zij zich hier voor een cypher, een 'geheime boodschap'.

Iemand noemt een woord. De microfoon wordt door de kring gegooid. Wie hem vangt improviseert op dat woord een rap. Zo snel mogelijk. Zo grappig mogelijk. Of zo geil mogelijk. Snelheid wordt beloond met applaus of fluiten. Scabreuze taal met quasi-geschokte kreten en gelach.

Isaac Colon rapt op zijn cd: 'Engage the stage with uncontaminated rage; like: a mother, four kids stuck on minimum wage: the spring of this ice age'.

Rappers in Washington vinden zichzelf progressiever dan elders, zegt hij. Hun teksten zijn politieker. Je kunt hier ook wel over seks rappen, maar dan graag door de draak met jezelf te steken. Hier geen teksten over bitches en whores. 'Rappers die dat wel doen, komen meestal helemaal niet uit het getto. Die komen uit de suburbs.'

Nee, nooit zal een rapper uit het echte getto dat getto verheerlijken, zegt Isaac Colon. Hij groeide zelf op in zuidoost-Washington, zegt hij. En dan nog in Benning Terrace. Wie er woont, noemt het 'Simple City' en dat is vriendelijk uitgedrukt. Toen Washington eind jaren negentig de stad met het hoogste aantal moorden van Amerika was, kwam dat voor een belangrijk deel door wat zich in Simple City afspeelde.

Tussen zijn achtste en zijn dertiende bracht Isaac Colon drie lange periodes met zijn moeder en zijn zussen door in de daklozenopvang. Toen ze eindelijk weer een appartement hadden, is zijn zusje Shirley vermoord.

Dat was drie jaar geleden. Isaac Colon schuift zijn mouw omhoog. Op zijn onderarm is haar naam in een vlammenzee getatoeëerd. Shirley was zeventien en haar vriend zat in een gang. Zij werd zwanger, dus hij had een probleem. In Simple City los je een probleem op met een wapen.

Zijn zusje noemde de baby Destiny. Drie maanden na de geboorte kwam haar vriend Shirley Colon ophalen voor een ritje. Hij parkeerde achter een kerk en pakte een pistool. Shirley rende de auto uit. Volgens getuigen probeerde ze over een hek te klimmen. Daar schoot haar vriend twee kogels door haar hoofd. Hij heette Donte en was ook zeventien. Hij is tot 45 jaar celstraf veroordeeld.

Dat laatste lees ik later in het archief van de Washington Post, als ik het verhaal wil verifiëren. Want iedere rapper wil tegenwoordig uit het getto komen. Dan word je serieus genomen. 'I wanted to get out of that scenario', had Isaac Colon weliswaar over zijn jeugd gezegd, maar voor iemand met zo'n geschiedenis gedroeg hij zich, nou ja, wel erg welopgevoed.

Sinds kort is hier de serie 'Black. White' op de televisie. Een zwart gezin wordt wit geschminkt, en een wit gezin zwart, om vooroordelen aan de oppervlakte te brengen. Onvergetelijk is de scène waarin de twee moeders oefenen op ras-specifiek taalgebruik. De witte vrouw groeit in haar rol. Dan roept ze joviaal naar de zwarte vrouw: 'Yo! (giechel) Bitch!'

De zwarte vrouw blijkt tot in het diepst van haar wezen gekrenkt. De witte vrouw begrijpt niet wat ze fout heeft gedaan. Zo praten ze toch?

Zo stom kun je dus zijn.