Probeer anders onzichtbare inkt...

Zij zullen er altijd blijven. Financiële analisten als Henry Blodget van zakenbank Merrill Lynch die aandelen aanbevelen aan hun klanten, terwijl zij collega's e-mails sturen dat die aandelen bagger zijn. En dan vergeten zij die e-mails te wissen.

Of topmanagers als Dennis Kozlowski van het Amerikaanse conglomeraat Tyco die een vergadering van de raad van commissarissen op een exotische, maar wel luxe locatie plannen, zodat zij daar hun trouwdag kunnen vieren. Op bedrijfskosten. Maar die vergeten om de video van het festijn op te eten.

En de vergeetachtige topmanagers. Zij zijn te druk om te weten wat zij allemaal getekend hebben. Wie signeerde waar en wanneer die ogenschijnlijk tegenstrijdige verklaringen dat Ahold wel de baas is bij een Zweedse dochter, maar toch ook niet?

Van deze documenten zijn meerdere versies aangetroffen, die aanleiding gaven tot een stapeltje theorieën over hoe de vork in de steel moet hebben gezeten.

Tijd voor het Nederlands Forensisch Instituut (NFI). In het Ahold-proces kreeg het publiek in de rechtszaal afgelopen week tot tweemaal toe een animatie-filmpje te zien over de uitkomst. Het had meer weg van de animatie bij een vraag in Twee voor Twaalf dan met de acteurs in Café de Wereld, maar de rechtszaal genoot. Althans, het deel buiten de beklaagdenbank. Ook al omdat de verdediging zelf om het onderzoek had gevraagd. Het NFI heeft de inkt op de documenten onderzocht en concludeert onder meer dat de handtekeningen doordrukten naar onderliggende documenten en dat in één geval een toegevoegd cijfer 5 ook was doorgedrukt. Oftewel: de ogenschijnlijk tegengestelde documenten zijn als een pakketje getekend. Zoals je ook zou verwachten: zij zitten aan tafel, praten, worden het eens, de papieren komen uit de koffer en worden ter plekke getekend.

Zo gaat het altijd in klassieke signeersessies. Op een zomeravond in 1980 moest de top van het wankelende conglomeraat Ogem de documenten tekenen waarmee zij het vastgoed in onderpand gaf voor bankleningen. Een enkeling kon het zich later aanvankelijk niet herinneren. Elk document kwam in 24-voud. Duizenden velletjes. 'Ik heb mijn pen enige malen moeten bijvullen', zei Ogems financieel directeur later toen de curatoren de zaak onderzochten.

De geschiedenis herhaalt zich kennelijk. Het klinkt betuttelend, maar de overheid moet ingrijpen. Haastige topmanagers moeten tegen zichzelf beschermd worden, net als huizenkopers bijvoorbeeld. Een verplichte afkoelingstermijn van drie dagen bij elk document dat zij moeten tekenen.

Menno Tamminga

    • Menno Tamminga