Meer respect en sympathie voor dementerenden

Omdat ik ruim zes jaar mantelzorger ben geweest voor mijn dementerende moeder, las ik met bloedend hart Frits Abrahams` column over het stuitend en ontluisterend (de terminologie is aan Reve ontleend) bezoek aan en het te kijk zetten van de volksschrijver Reve door zijn vroeger maatje Joop S. en de adjunct-directeur van HP/De Tijd Fransen (NRC Handelsblad, 30 maart). In Nederland is het al niet best om hoogbejaard te zijn, als daar nog eens onaanspreekbaarheid en verlies aan decorum bijkomt, lijkt alle geduld bij de burger en de politiek definitief op. Uitlatingen, gedrag en betuttelend toespreken van beide heren is helaas in Nederland eerder regel dan uitzondering, bij mijn en mijn moeders buren, familieleden en de thuiszorg was het al niet anders. Maar er waren lichtpuntjes. Het bleek dat de drie thuisverzorgsters van allochtone afkomst wel nog enig respect en sympathie voor haar hadden. Ze kregen zowaar nog zo nu en dan een lachje op haar gezicht getoverd. Op de cursus geleerd? Nee natuurlijk, dat zat ingeboren. Zeg mij hoe een volk zijn ouden van dagen en terminalen behandelt, en ik zal u zeggen wie u bent. In de komende clash of civilisations gaan voor mij de allochtone Nederlanders op dit punt met vlag en wimpel slagen, en mogen ze zeker niet onderworpen worden aan een assimilatie- of inburgeringscursus.

    • Dirk Zoebl