Beck's: toekomst is frisser

De gesponsorde Beck's prijs voor jonge kunstenaars in Londen is nu anders en beter georganiseerd.

Werk van Richard Hughes. Beck's Futures 2006, in het ICA te Londen, tot 14/5. Info: www.becksfutures.co.uk/futures A man looks at "Bums Breakfast" by artist Simon Popper, which is one of the nominations for the Beck's Futures contemporary arts prize, on display at the Institute of Contemporary Arts in central London March 28, 2006. The winner, who will be announced on May 2, 2006, of the prize open to artists under the age of 35 will take away 20,000 pounds ($34,989). REUTERS/Paul Hackett REUTERS

Tegenover een wandkast met schoenenvakjes staan twee pasbankjes met spiegels. Hier kun je de tientallen paren schoenen uitproberen die kunstenaar Bedwyr Williams heeft uitgestald - alle door hemzelf gedragen, alle in de reusachtige maat 48½. Alle schoenen hebben een labeltje met een korte, vaak geestige omschrijving. 'Dit zijn de sandalen die ik zou kunnen dragen bij het renoveren van mijn vakantiehuisje in Frankrijk. The locals would be right to hate me', verklaart het label een paar foeilelijke hippie-sandalen.

Walk a Mile in My Shoes is een soort 'performance' en verraadt Williams' achtergrond als kunstenaar en komiek. Williams is een van de dertien kunstenaars die zijn genomineerd voor de Beck's Futures Award, de door het biermerk gesponsorde prijs voor kunstenaars onder de 35. Becks' Futures, zojuist geopend in het Londense ICA, pretendeert de jongere, hippere tegenhanger te zijn van de Turner Prize, maar kreeg in de afgelopen jaren steeds meer kritiek over het abominabele niveau van de selectie. Dit jaar is er in plaats van de gebruikelijke jury van curatoren en kunstenaars een panel van topkunstenaars: Gillian Wearing, Yinka Shonibare, Martin Creed, Cornelia Parker en Jake en Dinos Chapman. Ook het het publiek mag stemmen. Voor het eerst gaat de expositie ook naar twee andere Britse steden, Glasgow en Bristol, waarbij steeds andere werken van dezelfde kunstenaars worden getoond.

Het resultaat is er zeker frisser op geworden, al is niet bij elk van de genomineerden duidelijk wat nu hun werk urgent maakt. Wie de expositie binnenkomt, loopt zo langs het werk van Pablo Bronstein: hij maakte een wand met deur erin, die niet is te onderscheiden van de gemiddelde wand met deur in een willekeurige galerie. Er zijn middelmatige, semi-feministische klodderschilderijen van het duo Blood 'n' Feathers en minimalistische poëzie op lege vellen krantenpapier van performance-dichter Sue Tompkins die de bezoeker totaal onverschillig laten.

Veel werken zijn opvallend tekstgericht. Zo liet Simon Popper duizend exemplaren drukken van James Joyce's Ulysses - met de tekst in alfabetische volgorde. Ze staan opgestapeld om een modelspoorbaan met een treintje van transportbedrijf 'Blum'. De installatie is niet zo bijzonder, maar het boek is fascinerend. Rijen met 'after', 'sea', 'hen', maar ook curieuze eenzame woorden als 'scrootching'. Er ontstaan grillige patronen doordat hoofd- en kleine letters elkaar (in de volgorde van het boek) afwisselen. Pagina's vol Stephen, maar slechts een handjevol Molly's. Het cruciale woordje 'yes' beslaat slechts een halve bladzijde.

Intrigerend is ook Jamie Shovlin's uitstalling van memorabilia van de West-Berlijnse post-punk underground cultband Lustfaust. Foto's, tijdschriftomslagen, briefkaarten, buttons, oude gymschoenen, concertrecensies, een videofragment, nummers op MySpace: Shovlin heeft het allemaal zelf gefabriceerd. Shovlin, die op dit moment ook een interessante kleine solo-expositie heeft in de Tate Britain, houdt zich bezig met het classificeren en presenteren van gegevens op een manier die vragen stelt over de betrouwbaarheid van zulke informatie. Maar Lustfaust geeft ook een aandoenlijk beeld van een tiener-obsessie.

Het mooiste werk in de Beck's is van Matt Stokes, die een video maakte van een 'Northern Soul'- dansavond in de St Salvadorkerk te Dundee. De oorspronkelijke Northern Soulfeesten werden gehouden in een gebouwtje naast 'Sallys'. Maar Stokes reconstrueerde in Long After Tonight zo'n avond in de kerk zelf, met dansers in retro-kleding temidden van de religieuze pafernalia. We zien in slow-motion ronddraaiende rokken, ingewikkelde ritualistische pasjes, extatische gezichtsuitdrukkingen, alles schitterend gefilmd en voorzien van een hypnotiserende soundtrack. Hoe sterk de zeggingskracht is van zijn film blijkt als nog dagen later de beelden en melodieën ervan op onverwachte momenten weer door je hoofd schieten.

Beck's Futures 2006, in het ICA te Londen, tot 14/5. Info: www.becksfutures.co.uk/futures

    • Corine Vloet