Victoria

Haar moeder had het ook, Victoria kon het duidelijk zien, af en toe. Stond ze met een koffiekop in haar handen tegen het aanrecht, stokstijf stil, voor zich uit te staren

“Heimwee, mam?“ vroeg Victoria dan en gaf haar moeder in het voorbijgaan een duw. Die mompelde dan, “nee, welnee, hoe kom je erbij“, en klokte de koud geworden koffie naar binnen alsof ze haast had. Heimwee dus. Als een log dik dier achtervolgde het Victoria waar ze ging.

Het was best leuk op de nieuwe school, in de nieuwe stad, in het nieuwe land, daar ging het niet om. Alleen was alles anders, zo anders dan Victoria gewend was op de ISL - de internationale school in Londen, háár school.

“Ha die Vikkie“, had meester Mo vandaag geroepen toen ze de klas binnenkwam, “zeg maar: hoi meester Mo.“ “Hoi meester Mo“, had ze blozend gefluisterd, en natuurlijk dacht ze toen aan meester Bryson, met zijn pak, zijn bril, zijn groene zakdoeken. Nooit gedacht dat ze zelfs die zou missen. Elke dag sprak Victoria per msn met haar vriendinnen in Engeland, “msU'; “msU2!', maar het was niet hetzelfde als ze zien, Charlie, Frances, Lindsey en de rest...

Toch vielen de kinderen in groep zes, haar klas, best mee. In het begin vroegen ze steeds of Victoria “achtentachtig gaskacheltjes' wilde zeggen, maar inmiddels lieten ze haar met rust. Meestal. Tijdens de overblijf vandaag - ze aten hier koude boterhammen, geen patat, geen nuggets, geen vissticks of pasta bij de lunch zoals thuis, er was niet eens een kantine bij de school - kwam Meike naast haar staan. “Wil je?“ vroeg ze en hield Victoria een puntzak voor. Er zaten wel tien soorten drop in. Victoria durfde niet te weigeren. Ze koos een kleverig ovaaltje en hield het tussen duim en wijsvinger. “Eet je het niet op?“ vroeg Meike. “Je lust het toch wel?“

Victoria stak het dropje in haar mond. Oef. Haar hele gezicht trok samen. Dubbelzout! De ergste soort. Gauw sloeg ze haar hand voor haar mond en kuchte het dropje met kracht in de mouw van haar vest. Meike sloeg haar behulpzaam op de schouders.

In de wc had ze het dropje uit haar oksel gepeuterd en het doorgespoeld. Daarna was ze op de wc gaan zitten. Hoe lang woonde ze nu alweer in Nederland? Ruim vier maanden. Honderd vierenvijftig dagen, om precies te zijn. Zou het ooit wennen? Het enige fijne was dat je hier op school geen uniform aan hoefde... Terug in de klas stond onverwacht Hasnae voor het bord. Victoria liep gauw naar haar plaats. “Jongens“, zei de meester, “Hasnae wil iets vertellen, over haar nichtjes. Ze mogen niet langer in Nederland blijven en worden binnenkort uitgezet. Hasnae, ga je gang.“ Victoria ging rechtop zitten.

Volgende week in Groep Zes: Hasnae.

    • Judith Eiselin