Playbomzj

playbomzj2.jpgWilde nog ’n site laten zien, maar collega Remco was me net voor… Hij  deelde vandaag een metrowagon met een dode bomzj, of dakloze. Moskovieten geven niet om tranen; lees maar. Ze willen gewoon geen bomzji in hun buurt want die stinken,  zeker als ze dood zijn.

Twee maanden geleden stond ik op station Wit-Rusland. Een metro stopte, ik hoorde mannen eendrachtig ‘ras, dwa, tri’ roepen, en hop, daar jonasten ze door de open deur een slapende bomzj het perron op. De metro trok weer op terwijl de bomzj een meter of drie over het gladde marmer gleed zonder wakker te worden. Een agent die checkte of hij nog leefde, kokhalste van de stank. 

Stank is hun geheime wapen: in metro’s van de bruine lijn, die in een eindeloze cirkel rond het stadscentrum rijdt, vind je ’s avonds vaak een bomzjwagon. Daarin stinken zoveel daklozen samen dat niemand anders zich er waagt. Ik stapte eens gedachteloos zo’n wagon binnen: het waren de langste drie minuten van mijn leven.

Ik wil niet sentimenteel zijn: de keren dat wij een bomzj hielpen, liep het slecht af. Sieta kreeg bij zo’n goedwillende hulppoging bijna de goorste tongkus uit haar leven. Maar het is Sneeuwklokjes-seizoen: de bomzji die in de winter dronken neervielen, doodvroren en onder de sneeuw verdwenen, komen nu weer boven.  En voordat we vergeten dat deze Sneeuwklokjes mensen zijn, of ooit waren: hier de website Playbomzj van fotograaf Zjena Evgrafov: over bomzji en hun dromen.

(Deze van Muumi: Sponge-Bomzj)

    • Coen van Zwol