In Egmond en Castricum wordt alweer alleen hard gelopen

Aanrijdingen in Noord-Holland

Vier Noord-Hollandse gemeenten roepen op niet langer alleen te gaan hardlopen, nadat drie vrouwen werden aangereden en neergestoken.

Eind november werden rondom Egmond in een paar dagen tijd drie hardlopers vanuit een auto aangevallen. De lopers uit het gebied blijven er nuchter onder. Olivier Middendorp

Als je níet gaat lopen, vertelt Marian van ’t Klooster (54) zichzelf deze weken, zijn de gevaren altijd nog groter. „Als ik alle risico’s wil vermijden, blijf ik wel thuis in bed liggen. Maar dan heb ik weer kans op een longembolie en word ik depressief.”

Relativeren helpt, merkt Marian, en de hardlopers van Egmond kunnen wel wat relativering gebruiken. Eind november werden binnen een paar dagen tijd drie vrouwen aangereden door een auto – twee hardlopers en een fietser – en met een mes gestoken op de stille wegen tussen Uitgeest, Castricum, Heiloo en Egmond (gemeente Bergen). Dat leidde deze week tot een oproep van de vier gemeenten: loop niet alleen, ga in groepjes op pad.

Weinig is duidelijk over de dader – als het inderdaad om een eenling gaat – maar de handelwijze oogt systematisch. Alle slachtoffers werden zijlings door een auto geraakt terwijl ze ’s avonds op weg waren en, vanuit het raam aan de bestuurderskant, op borsthoogte gestoken. Twee vrouwen werden op dezelfde avond aangereden op de Castricumse Zanddijk. Het derde slachtoffer viel vier dagen later en vijf kilometer verder, ook ’s avonds, op de Rinnegommerlaan buiten Egmond, een smalle strook asfalt langs boerderijen en huizen met Zimmer frei, eindigend in een klinkerpad. Lantaarnpalen zijn er schaars.

Als ik alle risico’s wil vermijden, blijf ik wel thuis in bed liggen

Hij was er nog geen dag eerder komen wonen toen het gebeurde, vertelt Jeroen Röge, een veertiger in modderlaarzen die langs de Rinnegommerlaan de stok voor zijn hond uit werpt. „Tussen de boeren, dacht ik, lekker gemoedelijk en ons-kent-ons. Geen Amsterdamse taferelen zoals dit.”

Het is een sluiproute, meent Lida van der Meij, en ze wijst vanaf haar erf naar een kruispunt in de verte. „Voor wie de stoplichten van de grote weg wil ontwijken.” Onder een stevig vest steken haar voeten in het comfort van paarse Croc-slippers. Een hardloper is ze niet, ze heeft meer met paarden. Maar „een beetje angstig” is ze wel. „Ik ben groot en sterk. Maar wat doet mijn paard als zo’n malloot op mij mikt?”

Behalve steekwonden liep een van de aangereden vrouwen een klaplong op. Het derde slachtoffer werd in kritieke toestand in het ziekenhuis opgenomen, het mes was tot haar hartzakje doorgedrongen. Honderd tips over de zaak worden inmiddels nagelopen, zegt politiewoordvoerder Wendy Boudewijn, maar een verdachte is nog niet in beeld.

En toch. De Egmonders houd je niet binnen, denkt Lida. Buitenmensen zijn het, de duinen en bossen hun biotoop. In sportapp Strava, geografisch logboek van de loop- en fietsliefhebber, lichten de kronkelende duinpaden en kaarsrechte polderwegen rond Egmond en Castricum in het Nederlandse landschap op als goed doorbloede slagaders. „Als je hier een uurtje hebt”, zegt Marian, „is het schoenen aan en lopen maar.”

Rinnegommerlaan in Egmond aan den Hoef waar een vrouw is aangereden door een auto en aangevallen met waarschijnlijk een mes. Olivier Middendorp

Live locatie

„Op de gekste tijdstippen gaat men hier lopen.” Harry Gul, voorzitter van loopgroep Egmond, ziet de eersten al rond zes uur ’s ochtends langsrennen. „Dat zijn de ploegendiensters in de ziekenhuizen of bij Hoogovens, denk ik.” Dan de negen-tot-vijvers, een rondje voor het werk, en daarna gaat het de hele dag door. Zelf trekt hij er meermaals per week op uit, met zijn loopgroep in het kielzog. „Die zijn er nuchter onder, onze hardlopertjes.”

De oproep van de vier gemeenten aan hun inwoners om samen te lopen geeft Harry weinig kans. Het wordt eerder drukker, met de halve marathon van Egmond aan Zee, volgende maand, op komst. Dan stuiven 18.000 mensen over de vloedlijn naar de dorpen. De voorverkenning is al ingezet. En dat, denkt Harry, gebeurt vaak alleen.

Het onderscheid is simpel, verklaart hij. Er is de snelheidsloper, gefocust, goed geoutilleerd en voor het tempo best bereid in groepsverband te rennen. Heel anders opereert de sololoper, op zoek naar de rust van het land en stilte in het hoofd, van niemand afhankelijk. „Wat juist zo heerlijk is, is die vrijheid,” aldus Harry. „Dat je kunt gaan lopen wanneer je wil.” Daar bokst geen gemeentelijke verordening tegenop.

Marian van ’t Klooster overweegt het nog, een loopgroep. „Maar dan mis je wel die vrijheid, zelfs al word je bij vlagen angstig van wat je hoort.” Van de zomer waren er nog geruchten over een potloodventer in de duinen. „Je schrikt even, gaat toch, en dan ijlt de angst weer weg.”

En dus loopt ze als vanouds – met één kleine wijziging. Haar locatie deelt ze tijdens het lopen nu live via WhatsApp, zodat haar man thuis kan meekijken. Voor de zekerheid.

De eerste dagen na de steekpartij was het rustig in de avonduren op de Rinnegommerlaan, herinnert Jeroen Röge zich, maar toen verschenen ze bij het vallen van de schemer alweer. Joggers, intervallers, in groepjes en alleen, als altijd op weg naar de polderpaden of de plooien van het duinlandschap.