Apolitieke autoradio's

Pepo Salazar (Victoria Gasteiz, 1972) is Bask. Je zou verwachten dat zijn kunst uitspraken doet over terreur, aanslagen of nationale identiteit, zoals zijn landgenote Iraxte Jaio bijvoorbeeld doet. Deze jonge kunstenaar, die nu in Nederland woont, plukte mensen van de straat, zette ze ETA-achtige maskers op en ondervroeg ze over geweld.

“ILMChalet (sit and drink)' 200x150 cm, 2006 collage Pepo Salazar Pepo Salazar t/m 15 april in Upstream Gallery. Kromme Waal 11, Amsterdam. Open woe t/m za, 12-18u. info:02-4284284, www.upstreamgallery.nl

Salazar echter wil in zijn kunst beelden juist depolitiseren. Hij knipt en plakt collages, die vooral getuigen van een stoere mannenwereld met halfnaakte zangeressen en enorme boombox-speakers.

De collage CreamDream (2006) is gewijd aan Wendy O.Williams, leading lady van de Amerikaanse punkband The Plasmatics, die ooit shockeerde met bloot en bondage. Maar wat in de jaren zeventig en tachtig nog controversieel was, ziet er nu gedateerd uit. Je kunt je afvragen of er aan kinky punk nog veel te depolitiseren valt. De collage, achter bekrast plexiglas met twee dotjes uitgelopen spuitbusverf erop, oogt als een morsig en obsessief eerbetoon.

Minder obsessief, maar onmiskenbaar jongensachtig zijn Salazars collages van geluidsapparatuur - autoradio's, speakers en woofers, geplukt van internet, bewerkt, uitgeknipt en opgeplakt. Als je goed kijkt, zie je tussen de speakers kleine fotootjes van nog meer punkers, zoals de zanger van de band The Misfits. De muzieksmaak van de kunstenaar is duidelijk. Maar wat uit de geluidsinstallatie Sonata for two simultanous races komt, klinkt eerder experimenteel: het is de stem van de kunstenaar, net zo vervormd en bewerkt als zijn collages.

Salazar laat zich inspireren door historische avant-gardes als het dadaïsme, kunstenaars die in het interbellum kozen voor een apolitiek absurdisme waarmee ze zich afzetten tegen de verschrikkingen van de oorlog. Salazar mag dan net als zij het apolitieke nastreven, zijn werk heeft niet dezelfde impact.

De kunstenaar gebruikt de - ooit - subversieve afbeeldingen van Williams en de - ooit - baanbrekende stijlkenmerken van een kunststroming, en laat zien dat daar de angel uit is. Dat statement maakt zijn werk niet echt interessanter. De stoer ogende collages blijven aan de oppervlakte en maken niet meer duidelijk dan een fascinatie met apparatuur en punk. Salazar overgiet alles wel met een sausje high-art, zoals in de video Lightplay/Black Heath (2006). Hierin filmt de kunstenaar zijn eigen collages, begeleid door een uitvoering van Tsjaikovski uit de jaren dertig op de theremin, voorloper van de syntheziser. Salazar put uit het verleden, maar legt geen verband met zijn onderwerpskeuzen. Zo verzandt hij in vorm alleen. De inhoud maakt geen indruk.

Pepo Salazar t/m 15 april in Upstream Gallery. Kromme Waal 11, Amsterdam. Open woe t/m za, 12-18u. info:02-4284284, www.upstreamgallery.nl

Rectificatie / Gerectificeerd

Bij het artikel Apolitieke autoradio's (7 april, pagina 6) ontbrak de naam van de auteur, Machteld Leij.