80 cent

De broodjeszaak in ons station probeert zijn klefvette-imago kwijt te raken.

In de vitrine liggen, naast de broodjes, prachtige geelrode appels te glimmen. Daar heb ik zin in, al is 80 cent wel wat veel. Ik bestel een appel en houd mijn hand alvast op.

De verkoper legt zorgvuldig een servetje op de toonbank. Met een grote suikertang selecteert hij een appel en vervolgens - zonder hem met de vingers aan te raken - wordt die met een tweede servetje opgepoetst. Dan wordt de appel met de tang op het eerste servetje gelegd.

Sprakeloos kijk ik de jongen achter de balie aan.

“Is het niet oké?“, vraagt hij.

“Jawel“, schutter ik, “maar ik begrijp ineens waarom hij 80 cent moet kosten.“

    • Netty van Kaathoven