Zieleroerselen van meisjes met gitaar

Op het eerste Singasong festival is de hoofdrol weggelegd voor een nieuwe generatie vrouwelijke singer/songwriters. Hun frisse vrolijkheid is even overtuigend als hun weemoed.

Vrouwelijke singer/songwriter Ane Brun ROTTERDAM, 5-4-2006. SINGASONG.BETTIE SERVEERT: CAROL VAN DIJK. T.A.V. KUNSTREDAKTIE FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Hun liedjes zijn kostbare kleinoden. Hun openhartige zielenroerselen troosten en betoveren. Ze zijn gevoelig, hebben het hart op de tong en verpakken hun emotie in een folie van humor van het droogste soort. Een groot aantal vrouwelijke singer/songwriters speelde gisteravond op een uitverkochte, eerste 'nu-festival for singer-songwriters' Singasong in Rotterdam.

In drie zalen speelden artiesten als Lizz Wright, Anna Ternheim, Ane Brun en Nederlandse talenten als Charlie Dee en Zilveren Harp-winnares Stevie Ann. Singasong wil een basis leggen voor een jaarlijks evenement waarop nieuw singer/songwriter talent zich aan een breed publiek kan presenteren. Dat de zalen bij deze eerste editie al stampvol waren, betekent dat de stijl omarmd wordt door de massa. De frisse vrolijkheid van de Rotterdamse Charlie Dee, de weemoed van Bettie Serveert in duo-vorm en de aanstekelijke Brabantse countryrock van liedjesschrijver JW Roy kreeg veel bijval.

Er zijn tegenwoordig veel soepele vrouwenstemmen die op breed terrein overtuigen. Dat zorgde voor een programma waarin vooral een nieuwe generatie vrouwelijke singer-songwriters een hoofdrol had. Meisjes met gitaar dus, hun verdriet en zielsverrukking van zich afschrijvend in countrypopklanken of een wat steviger rockgeluid. Haarscherp beschreven ze hun gevoelens en fileerden ze met gevoel voor drama hun hoop en verlangen.

Zoals de Noorse Ane Brun. De blondine met slechts haar gitaar was duidelijk beter gewend aan het podium dan een paar jaar geleden in Rotterdam. In haar muziek staan relatieproblemen centraal. 'Could it be that I made him love her more?', is één van de oprecht wanhopige vragen die ze stelt met haar ijle, soms wat schelle zangstem die wat weg heeft van ex-Moloko-zangeres Roison Murphy. Vorig jaar verscheen Bruns tweede cd vol sobere verdrietige liedjes, waarin ze veel ellende van zich af zong. 'I'm a dead fish', huilde de tegenwoordig in Stockholm woonachtige zangeres toen haar ex haar verliet, maar ze wist, aldus de titel van haar cd A Temporary Dive, dat het slechts een tijdelijke dip was. Ze schrijft nu zelfs weer wat vrolijke liedjes, beloofde ze haar toehoorders.

De ongenaakbare en brutale uitstraling van de kleine Zweedse Anna Ternheim schiep afstand. Toch raakte haar messcherpe stem met charmant accent. Ook zij presenteerde therapeutische popliedjes waarin ze afrekende met haar ex. Dan klonk ze even als een verscheurde PJ Harvey of Bert Orton. Maar er was ook overgave, zoals in het ontroerende nummer I'll Follow You Tonight.

Van een heel andere gevoeligheid was de serene zangeres Lizz Wright met haar gloedvolle donkerbruine stem. Sinds haar debuut Salt, een soulful album met jazz en r&b, geldt de Amerikaanse als grote zangbelofte in het jazzcircuit. Ze verbaasde met haar ommekeer op haar tweede album Dreaming Wide Awake, dat juist inhaakte op de singer/songwritertraditie met mooie verstilde, soms spirituele liedjes op de grens van countrypop, blues en jazz.

Festival: Singasong. Gehoord: 5/4, Theater Lantaren/Venster, Rotterdam.

    • Amanda Kuyper