Tweede film over Rwanda komt pas aan bij de credits

Voor wie vorig jaar Hotel Rwanda zag, heeft het vergelijkbare Shooting Dogs weinig verrassingen in petto. Beide films spelen zich af tegen de achtergrond van de genocide in de Afrikaanse staat Rwanda, die in 1994 honderdduizenden mensen het leven kostte. Regisseur Michael Caton-Jones doet niet erg zijn best om uit te leggen hoe dat ook weer zat met de Hutu's en de Tutsi's. Er is vooral angst en onzekerheid. En misschien is dat ook precies het gevoel dat we met de twee hoofdpersonen, veteraan missiepriester Christopher (John Hurt) en de idealistische leraar Joe (Hugh Dancy) moeten delen. Wat is er aan de hand? En wat kunnen zij daaraan doen, behalve pappen en nathouden? Het terrein van hun missieschool bood al onderdak aan Belgische VN-militairen met de idioot-precieze opdracht de vrede te 'bewáken' en verandert in april 1994 in een ad hoc vluchtelingenkamp.

Shooting Dogs Regie: Michael Caton-Jones. Met: John Hurt, Hugh Dancy.

Net als Hotel Rwanda is Shooting Dogs op ware gebeurtenissen gebaseerd, in dit geval op de getuigenissen van BBC-cameraman en coscenarist David Belton, die in interviews rondom de film verklaarde zich altijd schuldig te hebben gevoeld dat hij zich toen het eenmaal kon zo snel uit Rwanda had laten evacueren. Wat had hij het op hem gebaseerde personage van Joe verder nog kunnen laten doen? Dat blijft in de film een hypothetische vraag. Want net als in Hotel Rwanda worden de pijlen op de VN gericht. Die had meer móeten doen, vinden de makers.

Shooting Dogs komt pas echt aan bij de credits aan het eind van de film. Dan blijkt hoeveel familieleden van slachtoffers en mensen die de slachtpartijen hebben overleefd aan de film hebben meegewerkt. Als cateraar, of camera-assistent, figurant of costumière. Dat is rijkelijk laat.

Dana Linssen

Shooting Dogs

Regie: Michael Caton-Jones. Met: John Hurt, Hugh Dancy. ***

    • Dana Linssen