Een paardennaam, daar mag je je kind ook al mee opschepen

Toen ik pas geleden bij ijssalon Giraudi in Zandvoort was, bedacht ik dat Giraudi een heel goede foute jongensnaam zou zijn. De vriend die mee was, probeerde de naam onmiddellijk uit: 'Sjiraaaaaudie, éten!' Het klonk overtuigend. Ik dacht terug aan de keer dat ik een helblonde Nederlandse vrouw, in een bus in de polder, tegen haar helblonde zoontje hoorde schreeuwen: 'Tsjofannie, káppen nou!'

We wisten het allang: namen zijn klassebepaald. Dat heb ik niet alleen gemerkt, dat vindt de Universiteit Utrecht ook, las ik in de krant. Geef de voornamenonderzoekers iemands naam, en zij vertellen je wat voor ouders hij heeft. De ouders van een Kevin zijn types die computerspelletjes doen. De ouders van een Thomas spelen liever bridge en drinken daar een fijne rode port bij. (Nou ja, dat van die rode port heb ik zelf bedacht.) Terwijl de ouders van een Friesgetint kind, een Jelle bijvoorbeeld, vaak gaan schaatsen, en cd's kopen via internet. Ja, ze zijn behoorlijk specifiek, die voornamenonderzoekers.

Nu ken ik toevallig de ouders van een Jelle, want dat is mijn broer, en die ouders schaatsen nooit en raken waarschijnlijk ernstig in de war als je ze vraagt een cd op internet te kopen. Maar dat van de Kevins en de Thomassen wil ik graag geloven.

Zelf blijk ik, met mijn voornaam, helemaal hip. (Mijn achternaam gaat nooit modieus worden, tenzij de Latijnse namentrend uit 1615 een comeback maakt.) Namen gaan momenteel door de 'kort-kort-kort'-periode, las ik op de site van onderzoekster Emma van Nifterick. Voorbij is de tijd van de romantische namen - Suzanne, Jessica, van die namen waarbij de ouders hopen dat hun kind automatisch net zo weelderig wordt. Nu is het Sem, Fleur, Finn, Maud (de schuld van Idols) en Britt (een paardennaam, daar mag je je kind dus ook al mee opschepen). En good old Jan, natuurlijk.

Mijn naam - wie had dat gedacht, ik bedoel, Aáf - is zelfs dubbel in de mode, want past ook in de retro-trend. Die werd ingezet door avantgardisten Reinout Oerlemans en Daniëlle Overgaag, die hun dochter Fiene noemden. Daarna waren de Keetjes, Kezen, Teuns en Teuntjes niet meer van de lucht. Dat hadden mijn ouders toch goed voorvoeld, in 1975. Maar ze moeten wel meer cd's op internet gaan kopen, anders krijg ik een identiteitscrisis.