Eberhard Havekost

Eberhard Havekost Het Stedelijk Museum in Amsterdam toont een overzicht van het werk van de schilder Eberhard Havekost van 1998-2005. Havekost (Dresden, 1967, woont in Berlijn) schildert zijn doeken naar digitale foto’s, door hemzelf gemaakt en vervolgens in de computer gemanipuleerd. Hij verandert in de computer kleurenschema’s, rekt het beeld uit of drukt het samen, verkleint of vergroot het, zoomt in op details. Wanneer het beeld dat hij op zijn scherm heeft hem bevalt, schildert hij het na. Zo portretteerde hij hetzelfde meisje de ene keer met een eihoofd, de andere keer met een hoofd zo rond als een appel. De onderwerpen zijn veelal dingen en plekken waar je normaal gesproken overheen kijkt, of die je alleen terloops opmerkt, vanuit de ooghoek. Bijvoorbeeld een vervallen garage, een gootsteenkastje, een autowrak, de façade van een flatgebouw van onderaf bezien, in een hoek van de straat bij elkaar gewaaid afval. Havekost maakt met schilders als Thomas Scheibitz, Frank Nitsche, Sophie Schama en Thoralf Knobloch deel uit van de ‘Dresdener Schule’, die momenteel internationaal een hit is. Deze kunstenaars zaten op de Hochschule für Bildende Kunste, waar zij een in vaktechnisch opzicht gedegen opleiding hebben gekregen. Zij delen een koele, analytische opvatting van de schilderkunst en ze claimen dat het schilderij een méér waarheidsgetrouwe weergave is van onze perceptie van de werkelijkheid dan de foto. Natuurlijk is niemand zo naïef om het nog over objectiviteit te hebben. Het schilderij is even weinig objectief als de foto. Maar, zeggen de schilders, het schilderij geeft beter uitdrukking aan onze kijk op de wereld dan de foto. Eberhard Havekost: schilderijen 1998 - 2005 t/m 29 mei, Stedelijk Museum CS, Oosterdoksekade 5, A’dam. Dag 10-18u. Eberhard Havekost, ‘Maskierung’, 2004

Het Stedelijk Museum in Amsterdam toont een overzicht van het werk van de schilder Eberhard Havekost van 1998-2005. Havekost (Dresden, 1967, woont in Berlijn) schildert zijn doeken naar digitale foto’s, door hemzelf gemaakt en vervolgens in de computer gemanipuleerd. Hij verandert in de computer kleurenschema’s, rekt het beeld uit of drukt het samen, verkleint of vergroot het, zoomt in op details. Wanneer het beeld dat hij op zijn scherm heeft hem bevalt, schildert hij het na.

Zo portretteerde hij hetzelfde meisje de ene keer met een eihoofd, de andere keer met een hoofd zo rond als een appel. De onderwerpen zijn veelal dingen en plekken waar je normaal gesproken overheen kijkt, of die je alleen terloops opmerkt, vanuit de ooghoek. Bijvoorbeeld een vervallen garage, een gootsteenkastje, een autowrak, de façade van een flatgebouw van onderaf bezien, in een hoek van de straat bij elkaar gewaaid afval.

Havekost maakt met schilders als Thomas Scheibitz, Frank Nitsche, Sophie Schama en Thoralf Knobloch deel uit van de ‘Dresdener Schule’, die momenteel internationaal een hit is. Deze kunstenaars zaten op de Hochschule für Bildende Kunste, waar zij een in vaktechnisch opzicht gedegen opleiding hebben gekregen. Zij delen een koele, analytische opvatting van de schilderkunst en ze claimen dat het schilderij een méér waarheidsgetrouwe weergave is van onze perceptie van de werkelijkheid dan de foto.

Natuurlijk is niemand zo naïef om het nog over objectiviteit te hebben. Het schilderij is even weinig objectief als de foto. Maar, zeggen de schilders, het schilderij geeft beter uitdrukking aan onze kijk op de wereld dan de foto.

Eberhard Havekost: schilderijen 1998 - 2005 t/m 29 mei, Stedelijk Museum CS, Oosterdoksekade 5, A’dam. Dag 10-18u.