A Love Supreme

A Love Supreme In het Muziektheater is het prachtige danstweeluik A Love Supreme/ Raga for The Rainy Season van Anne Teresa de Keersmaeker te zien. In Raga for the Rainy Season zitten verwijzingen naar de klassieke Indiase dans: in de energieke diepe kniebuigingen en het daaruit opveren bijvoorbeeld, en in het gebruik van sierlijke handbewegingen. Toch zijn die laatste geen letterlijke kopieën van de mudra's – de symbolische gebaren in de Hindoe-dans – maar een speelse interpretatie ervan. Zoals de gehele choreografie westerse moderne dans is die vanuit een oosters spirituele invalshoek is gemaakt. Soms draven de danseressen als ondeugende jolige meiden met de witte rokken in de handen over het podium, vallen ze hysterisch in katzwijm of trekken gekke bekken. Net als de raga bezit de choreografie een doorlopende basisstructuur – een ruitvorm – waaruit de danseressen solistisch kunnen losbreken. Dynamisch vanaf de eerste pas is A Love Supreme, gezet op John Coltranes jazzsuite uit 1965. Deze is door De Keersmaeker bewerkt tot fijnzinnig danskwartet, waarbij het lijkt of elk van de dansers een instrument voor zijn of haar rekening neemt. Ronduit virtuoos is danseres Cynthia Loemij. Zij schuurt ze rakelings langs de anderen, slingert soepel haar lijf in cirkels en ovalen, siddert en schudt, rekt haar passen uit tot het uiterste, en gaat een prikkelend duel aan met Moya Michael. Vooral Loemijs dans, een meesterlijke combinatie van structuur en improvisatie, benadert de expressieve kracht van de jazzmuziek van John Coltrane. 12-15 april Muziektheater Amsterdam. Inl 020-6255455 of www.gastprogrammering.nl. ‘A Love Supreme/ Raga for The Rainy Season’ van Anne Teresa de Keersmaeker

In het Muziektheater is het prachtige danstweeluik A Love Supreme/ Raga for The Rainy Season van Anne Teresa de Keersmaeker te zien. In Raga for the Rainy Season zitten verwijzingen naar de klassieke Indiase dans: in de energieke diepe kniebuigingen en het daaruit opveren bijvoorbeeld, en in het gebruik van sierlijke handbewegingen. Toch zijn die laatste geen letterlijke kopieën van de mudra's – de symbolische gebaren in de Hindoe-dans – maar een speelse interpretatie ervan. Zoals de gehele choreografie westerse moderne dans is die vanuit een oosters spirituele invalshoek is gemaakt. Soms draven de danseressen als ondeugende jolige meiden met de witte rokken in de handen over het podium, vallen ze hysterisch in katzwijm of trekken gekke bekken. Net als de raga bezit de choreografie een doorlopende basisstructuur – een ruitvorm – waaruit de danseressen solistisch kunnen losbreken.

Dynamisch vanaf de eerste pas is A Love Supreme, gezet op John Coltranes jazzsuite uit 1965. Deze is door De Keersmaeker bewerkt tot fijnzinnig danskwartet, waarbij het lijkt of elk van de dansers een instrument voor zijn of haar rekening neemt. Ronduit virtuoos is danseres Cynthia Loemij. Zij schuurt ze rakelings langs de anderen, slingert soepel haar lijf in cirkels en ovalen, siddert en schudt, rekt haar passen uit tot het uiterste, en gaat een prikkelend duel aan met Moya Michael. Vooral Loemijs dans, een meesterlijke combinatie van structuur en improvisatie, benadert de expressieve kracht van de jazzmuziek van John Coltrane.

12-15 april Muziektheater Amsterdam. Inl 020-6255455 of www.gastprogrammering.nl.