“Ik wil die Chinezen', fluisterde ik tegen mijn tante

Gisteren stond ik voor het eerst van mijn leven oog in oog met een opgezette golden retriever. Ik realiseerde me dat sommige diertypes het opgezet heel aardig doen (wezels, herten), maar dat je huisdieren, en dan vooral golden retrievers, maar gewoon moet begraven.

Misschien had deze hond dienst gedaan op een filmset, want “Hollywood-antiquair' Max van Leeuwen, die zijn spullen veilde, verkoopt veel meubels aan films, als decorstukken.

Ik ging naar de veiling vanwege het Hollywood-aspect, maar toen ik er eenmaal was, bleek dat lang niet alle meubels beroemd waren. Zo was er een bureau dat als enige claim to fame een rolletje in een Funda-reclame had. Daar was ik toch minder van onder de indruk dan van de antieke kast die in Ocean's Twelve had meegedaan of de ladingen antiek uit Eline Vere. En dan was er nog een hele stoet stoeltjes, tafels en porseleinen dansfiguurtjes die nog nooit gecast waren. Losers.

Een veiling wekt de illusie dat je iets op een koopje kunt krijgen en deze veiling wekte de illusie dat iets van zevenduizend euro een koopje was. Zo wist ik ineens zeker dat mijn leven niet compleet zou zijn zonder een kroonluchter van vier meter. Al zou ik hem nooit in mijn huis kwijt kunnen, hoe inventief ik hem ook zou opvouwen.

En toen zag ik het schilderij. Antiek, zag mijn kennersoog (het was een beetje vies). Er stonden twee Chinezen op. Terwijl om mij heen wild geboden werd op een paraplubak, bladerde ik door de catalogus. De richtprijs was duizend euro. Duizend euro! Voor twee antieke Chinezen! Die misschien wel in een film hadden meegespeeld!

“Ik wil die Chinezen“, fluisterde ik tegen mijn tante, die naast me zat. “Nee“, fluisterde ze terug, “denk aan je saldo.“ Maar het mantra van mijn oma speelde door mijn hoofd, de woorden die ze altijd sprak om elke aankoop te rechtvaardigen: “Je bent tégen jezelf als je het niet doet.' Ik zou tegen mezelf zijn als ik deze Chinezen niet aankocht.

Uiteindelijk liet ik de Chinezen lopen; het bleek dat je er ook nog vier andere Chinezen bij moest nemen. De kast uit Ocean's Twelve moest ik ook laten schieten. Hij ging naar iemand anders, voor achthonderd euro. Geen geld voor een kast waar George Clooney en Brad Pitt op geademd hebben.

    • Aaf Brandt Corstius