Het Beeld

Morgen wijst een jury van televisierecensenten de winnaar van de Zilveren Nipkowschijf aan. Toevallig waren gisteravond drie afleveringen te zien van programma's die tot de serieuze kandidaten gerekend moeten worden, toevallig ook alle drie nogal sterke afleveringen. Dus is deze recensie een soort van stemverklaring.

De wereld draait door. Piet Römer

Niet iedereen is ontvankelijk voor de minimalistische charme van Evelien (Net5), de dramaserie van Rita Horst naar Martin Brils columns over een huisvrouw (Kim van Kooten) in Amsterdam-Zuid die weinig reden tot zorg heeft en zich toch erg druk maakt. Gisteren was er een hamster dood en werd ex-minnaar Theo (Wilfried de Jong) toch nog eens gebeld. Misschien is de serie net iets te precieus voor een hoofdprijs. En Wilfried de Jong kreeg vorig jaar al een Nipkowschijf voor Holland Sport (VPRO).

De interessantste aflevering van dit seizoen in Het uur van de wolf (VPRO/NPS) was het portret Here Is Always Somewhere Else dat René Daalder van kunstenaar Basjan Ader (1942-1975) maakte. De performances en filmpjes van romanticus Ader gaan meestal over vallen en zwaartekracht. De laatste tijd worden ze zeer gewaardeerd en vaak geciteerd. Ader verdween tijdens een solo-oversteek van de Atlantische Oceaan in een piepklein scheepje - een performance die hij In Search of the Miraculous noemde.

De heldere en vaak wonderschone film van Daalder is ook een zelfportret. Ader en hij zijn Californiërs, afkomstig uit het hoge noorden van Nederland, met idealistische, hooggestemde ouders, een gecompliceerde relatie met het Hollandse pragmatisme en een bijna barok ambitieniveau.

Niet alles in Het uur van de wolf was dit jaar van hetzelfde kaliber. De rubriek moet bezuinigen en populariseren en staat onder vuur in het komend seizoen. Bekroning zou een politiek signaal zijn. Nog duidelijker zou dat klinken als R.A.M (VPRO) alsnog beloond werd voor de consequente keuze niet het hoofd te buigen voor de kijkcijfers. Het werd dan ook geguillotineerd.

Wat mij betreft gaat de Nipkow dit jaar naar De wereld draait door (VARA), na krap een seizoen al onmisbaar media-, nieuws- en cultuurmagazine in de vooravond. Gisteren was een absolute topavond, met als gasten Jan Blokker, Kees van Kooten en de nieuwe presentator van Zomergasten (VPRO), journalist Joris Luyendijk.

Bovendien was het vaste onderdeel Café De Wereld bij hoge uitzondering gisteren op de actualiteit van de dag gericht. Normaal vereist de ingewikkelde techniek waarmee de getekende karikaturen van bekende Nederlanders tot leven worden gebracht een productie van minimaal enkele dagen. Door kroegbaas De Cock alias Piet Römer in voice-over te laten mijmeren kon hij al reflecteren op de dood van Frédérique Huydts en de kandidatuur van Rita Verdonk.

Ook Café De Wereld maakt een sterk seizoen door, met betere teksten dan voorheen. De knappe serie kost maar 5.000 euro per aflevering en dat is voor computeranimatie een schijntje. Er mogen alleen wegens de bezuinigingen geen nieuwe personages bij, zodat Wouter Bos vooralsnog ontbreekt.

Het belangrijkste argument tegen De wereld draait door is wellicht dat presentator Matthijs van Nieuwkerk vorig jaar al een Nipkowschijf kreeg, ook voor Holland Sport. Nou, en?