Gekneusde zielen op een booreiland

The Secret Life of Words (La vida secreta de las palabras). Regie: Isabel Coixet. Met: Sarah Polley, Tim Robbins, Julie Christie. In: 10 bioscopen.

Het booreiland is een vrijhaven. Er wonen, in de woorden van de kapitein, mannen die eruit zien alsof ze alleen gelaten willen worden. Schimmen van hun eigen levens. Schimmen die daar best gedijen, tussen het eb en vloed van tijd en ruimte. Ze doen wat schimmen in zulke omstandigheden doen: basketbal spelen op het dek, basilicum kweken in lege olijfolieblikken, een gans voeren die daar rondscharrelt, elkaar beminnen. Als dit niet het stille oog van de storm was, dan waren deze met olie besmeurde beelden in het avondlicht surrealistisch.

Niets weten we van dit universum als The Secret Life of Words begint en toch zal het voorgoed verstoord zijn aan het einde van de tweede Engelstalige film van de Catalaanse regisseuse Isabel Coixet (1960), tevens haar tweede met de actrice Sarah Polley in de hoofdrol. Net als in My Life Without Me uit 2003 speelt de Canadese Polley ook deze keer weer een jonge vrouw die met het leven in het reine moet zien te komen.

Haar Hanna is een verpleegster uit het voormalige Joegoslavië die terecht komt op het booreiland “Genefka' (genoemd naar de door Julie Christie gespeelde Inge Genefka, oprichter van The International Rehabilitation Council for Torture Victims). In de zorg voor een tijdelijk blinde man (Tim Robbins) kan zij beetje bij beetje iets van zichzelf laten zien. Net zoals het voor Robbins' Joseph makkelijker is om Hanna te vertrouwen omdat hij weet dat ze doof is en soms haar gehoorapparaatjes niet draagt.

The Secret Life of Words is een integere, intieme film over hoe de verpleegster geneest en de patiënt heelt.

Twee gekneusde zielen, achter wier blinde ogen en dove oren het drama van het verleden ook voor de toeschouwer in zijn volle omvang verborgen blijft. Alleen een schaduw, of een echo krijgen we mee, in de verte.

The Secret Life of Words gaat vooral over wat niet gezegd wordt en waarover gezwegen blijft. Ondraaglijke ervaringen worden zo voelbaar achter al te ogenschijnlijk alledaagse beelden van het leven op een stilgelegd booreiland. En het zijn die niet gesproken woorden, die in hun geheime filmleven inderdaad meer zeggen dan alle andere.

    • Dana Linssen