Records uit de mode in honkbal VS

In het nieuwe Amerikaanse honkbalseizoen is het 'steroïdentijdperk' van de homeruns morsdood verklaard. Leve de schoonheid van het modieuze retro-honkbal.

Een parachutespringer levert de eerste bal voor Philadelphia Phillies en Saint Louis Cardinals bij de opening van het Amerikaanse honkbalseizoen. Foto AP A member of the United States Falling Angels Skydiving Event team lands on the grass of the stadium's outfield near four members of the Phillies before the start of the home opener baseball game with the Philadelphia Phillies and Saint Louis Cardinals, Monday, April 3, 2006, in Philadelphia. The skydivers delivered the first ball for the game. (AP Photo/Tom Mihalek) Associated Press

Chicks dig the long ball. Vrouwen houden van hard geslagen ballen; deze reclameslogan van een fabrikant in sportschoenen geeft goed weer waar het in het Amerikaanse honkbal tot voor kort om ging: homeruns. In de tweede helft van de jaren negentig en de eerste jaren van deze eeuw leek het er zelfs op dat het wedstrijdelement in de honkbalcompetitie ondergeschikt werd gemaakt aan de amusementswaarde van honkballers met opgepompte torso's die met enige regelmaat ballen de tribunes insloegen.

Die periode, ook wel het steroïdentijdperk genoemd, is in voorbeschouwingen op het nieuwe honkbalseizoen, dat zondag officieel is begonnen, door de Amerikaanse pers in koor morsdood verklaard. Het oude honkbal is terug, schrijven de verslaggevers, het spel zoals het ooit werd gespeeld, met honk- en stootslagen en sacrifice flies (opofferingsslagen) om de spelers naar het thuishonk te dirigeren. Small ball, wordt het nu vertederend genoemd. Het team dat dit type honkbal het vorige seizoen in praktijk bracht, de White Sox uit Chicago, won er de nationale titel mee en zette zo de toon voor het modieuze retro-honkbal.

Het zou mooi zijn als daarmee een streep onder het recente verleden kon worden gezet. Maar net als het vorige seizoen heeft de publicatie van een boek de sfeer grondig bedorven. In 2005 deed de voormalige homerun-slagman Jose Canseco van zich spreken met een bestseller over het gebruik van stimulerende middelen door hem zelf en enkele oud-medespelers. In Game of Shadows, geschreven door twee onderzoeksjournalisten van de San Francisco Chronicle, staat nu het overvloedige steroïdengebruik tussen 1998 en 2002 van de huidige homerun hitter Barry Bonds van de San Francisco Giants centraal.

Het boek van Canseco leidde vorig jaar tot hoorzittingen in het Congres en tot een straffer drugsbeleid. Het boek over Bonds heeft zo mogelijk nog meer ophef veroorzaakt. Er staat dan ook veel op het spel: als wordt bewezen dat Bonds daadwerkelijk stimulerende middelen heeft gebruikt in zijn jacht op homerun-records - en er is bijna niemand die daar nog aan twijfelt - dan is voor menigeen de vraag hoeveel die records nog waard zijn.

Eind vorige week kondigde honkbaltsaar Bud Selig daarom de vorming van een commissie aan onder leiding van oud-senator George Mitchell, die de taak heeft 'tot op de bodem te onderzoeken' of de beschuldingen van de journalisten in Game of Shadows kloppen. Niet alleen het mogelijke drugsregime van Bonds wordt door Mitchell overigens onder de loep genomen. Hij heeft de opdracht ook in het verleden van andere verdachte spelers, zoals de Yankees-cracks Jason Giambi en Gary Sheffield, te graven.

Zo is er een aanzienlijke kans dat twee boeken, een door een uit de school klappende oud-speler en een van klassieke muckrakers, het grootste Amerikaanse sportschandaal sinds de Tweede Wereldoorlog hebben blootgelegd. In feite staan niet alleen de spelers, maar de hele sportcultuur van Amerika daarmee te kijk. Sportjournalist Buster Olney (die jarenlang de Yankees volgde) schreef dit weekend een openhartig stuk in The New York Times waarin hij erkent dat er door spelers, coaches en de pers sinds het eind van de jaren tachtig onderling regelmatig werd gesproken over het gebruik van steroïden. Maar daarover werd niet geschreven. De show moest immers doorgaan. Er was blijkbaar een boek van een insider als Canseco voor nodig om dit taboe te doorbreken.

Het onderzoek van Mitchell kan maanden gaan duren. Daar kan het nieuwe honkbalseizoen natuurlijk niet op wachten, en Bonds al helemaal niet. De 41-jarige vedette heeft haast. Als hij zijn goede vorm van het voorseizoen heeft behouden zal hij over een week of drie het aantal homeruns van de legendarische Babe Ruth breken (714), en tegen het einde van het jaar wellicht het record van Hank Aaron (755). Als hij voor die tijd niet is geschorst of bezweken onder de druk, ontstaat dan de surrealistische situatie dat Amerika een nieuwe homerun-koning heeft met een record dat op z'n minst verdacht is en in feite door niemand serieus wordt genomen. Iedere slagbeurt van Bonds zal daarom door bondsofficials, sponsors, journalisten en de fans met een mengeling van verwondering en schaamte worden gadegeslagen.

Geen wonder dat honkbalminnend Amerika zich op small ball heeft gestort. Iedereen weet zich plotseling weer te herinneren dat honkbal altijd een teamsport is geweest waarin vakmanschap en opofferingsgezindheid belangrijker zijn dan spierkracht en vals spelende ego's. Maar er is wel iets veranderd.

Tot voor kort werd het verleden in het honkbal gekoesterd. Heldendaden van voormalige spelers werden van vader op zoon - en steeds vaker ook van vader op dochter - doorverteld, hun statistieken als bezweringsformules uitgesproken.

Nu heeft niemand meer zin in dát verleden. Honkbal moet het voorlopig even niet hebben van de getallen en de records. Small ball gaat over het wissen van de periode waarin records bij de vleet werden gebroken. Jammer dat Barry Bonds nog gewoon in de stadions rondloopt. Hij kan worden gemist als kiespijn.

    • Menno de Galan