Na zweetyoga stroomt en zingt het lijf helemaal

Bikram Yoga reinigt het lichaam door het zweten te stimuleren.

'Het is het zwaarste dat ik ooit heb gedaan.'

Zweten tijdens Bikram Yoga: om de spieren los te maken wordt het leslokaal verwarmd tot veertig graden. Foto’s Thomas Heere Zweetyoga: lekker heet en lekker bewegen Vanavond uit: pagina 28 Heere, Thomas

'Zorg dat je genoeg gedronken hebt', staat er in de folder van Bikram Yoga Den Haag, een nieuwe yogaschool die onlangs bij mij om de hoek zijn deuren opende. En: 'Kom met een lege maag: het is het beste om twee uur van tevoren niets te eten.' En: 'Vrouwen dragen een korte broek en een topje of sportbeha.' Oei. Mijn benen hebben in geen vijf jaar een strand gezien. En wat is dat met die lege maag? Eerst maar eens kennismaken, daar.

De ontvangsthal oogt schoon, glossy; eigenares en docente Lydia Wright oogt vriendelijk, blond. Ze is dertig, komt uit San Francisco en doet zelf acht jaar aan Bikram Yoga, vertelt ze. 'Als kind in de bergen van Idaho was ik heel sportief, ik skiede graag en maakte bergtochten. Yoga vond ik maar soft. Toen vertelde een vriendin me over Bikram Yoga. Het was het zwaarste dat ze ooit gedaan had, zei ze, en ik dacht: kom maar op. Ik volgde al gauw vijf, zes lessen per week.'

Wright heeft, dat laat zich raden, een rotsvast geloof in de gunstige effecten van Bikram Yoga. 'In de VS heb ik mensen met multiple sclerose gezien wier ziektebeeld stabiliseerde, onvruchtbaar verklaarde vrouwen die opeens zwanger raakten. Zelf had ik sinds een ernstig auto-ongeluk op mijn achttiende chronische rugklachten, en die waren na een paar maanden Bikram Yoga verdwenen. Iedereen die de discipline ervoor kan opbrengen, wordt fysiek en mentaal sterker.'

Dit klinkt goed. Spieren heb ik nodig, vooral in mijn rug, die pijn doet na een kantoordag.

Bikram Yoga kent geen beginners of gevorderden, leert Wright: iedereen doet altijd dezelfde reeks van 26 houdingen, maar geen twee lessen voelen hetzelfde aan, omdat je lichaam voortdurend verandert. Cruciaal verschil met andere vormen van yoga is de temperatuur van het leslokaal, dat wordt verwarmd tot veertig graden om de spieren los te maken en het 'reinigen' van het lichaam (lees: het zweten) te stimuleren.

Terwijl Wright me ompraat, komen achter haar twee vrouwen uit de kleedkamer. Ze zijn pioenrood, maar ze kijken high van geluk. 'Wauw!' roepen ze. 'Heerlijk!' Als anderhalf uur zweten me ook maar een van de beloofde voordelen op zou leveren - meer spieren; minder stress; een stralende huid, enzovoort - wat let me dan nog?

De volgende dag meld ik mij, in een koele lange broek, want dat mag ook. Bij het in- en uitademen aan het begin schrik ik nog van de buikgeluiden die de meer ervaren mannen en vrouwen om me heen uitstoten, maar al snel hoor of zie ik niemand meer.

Wat. Is. Dit. Zwaar. Alsof ik een achtpersoonstent moet opzetten op een Spaanse camping, midden in de zomer. Alsof ik een kennis moet helpen met de verhuizing van zijn keiencollectie, midden in de woestijn. Alsof ik verplicht een hele dag in een sauna moet zitten. Negentig minuten duurden nog nooit zo lang. En die Lydia Wright, ze leek zo lief, maar dat mens heeft geen idéé wat ze van ons vraagt. Nóg verder voorover buigen? Op één been?!

In de douche kalmeer ik weer. Het is voorbij. Op de fiets naar huis voel ik me eigenlijk best goed. En dan, na nog een paar uur, daalt er inderdaad een weldadig gevoel in me neer. Alles stroomt en zingt in het lijf, alles zit los. Ik slaap die nacht als een steen en word verkwikt wakker. Ik pak het lesrooster er eens bij. Wanneer kan ik weer?