Engelse muziek is terug

Engeland is muzikaal in een hoogconjuctuur; het geloof en zelfvertrouwen komen terug.

Al hoef je voor muzikaal experimenteren niet naar London Calling te komen.

Optreden van Dirty Pretty Things Foto Lex van Rossen Amsterdam, 31-3-2006. London Calling: DIRTY PRETTY THINGS, Carl Bar‰t. FOTO LEX VAN ROSSEN t.a.v. ANNELIES KUIPER, NEXT Rossen, Lex van

Hij dook niet, hij kapseisde. Zanger Tim van de groep Bromheads Jacket sloeg langzaam voorover van het podium - en belandde op de grond. Hij krabbelde overeind, klom het toneel op, en veegde het bloed uit zijn ogen. 'I'm allright', zei Tim, waarna hij zijn gitaar in tweeën sloeg en zonder haperen overging naar het volgende nummer. Nu uitsluitend met drum, bas en zang.

De zaal stond aan de grond genageld bij dit staaltje Britse doodsverachting, en Bromheads Jacket werd de sensatie van het London Calling-festival. Niet alleen om hun koelbloedigheid, maar om de nagelscherpe liedjes met uitbundige woordstromen, straf en strak als een hagelstorm. De band komt uit Sheffield, ook de stad van Arctic Monkeys met wie enige gelijkenis te bespeuren is.

Het tweedaagse London Calling, waar afgelopen weekend zeventien bands te zien waren, beleefde een overvolle en opwindende editie. Dat Engeland muzikaal weer in een hoogconjunctuur zit, werd hier weerspiegeld. Was er in andere jaren wel eens noodzaak om uit te wijken naar Scandinavische of Nederlandse bands, nu kon het programma moeiteloos worden gevuld met origineel Brits product (afgezien van de Howling Bells uit Australië).

Het geloof en zelfvertrouwen is terug in Engeland, dankzij het - internationale - succes van groepen als Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys. Britse jongeren willen weer muzikant worden. Vandaar dat het gros van de muzikanten eruitzag alsof het rechtstreeks uit de schoolbanken geplukt was. De leden van The Kooks, Immediate, en Cinematics lijken zestien, al staat dat de muzikale kundigheid niet in de weg. De vier muzikanten van Immediate speelden zelfs té goed: hun liedjes leken soms vervaarlijk op de jaren zeventig-softrock van Steely Dan.

Ook de publieksfavoriet The Kooks (vernoemd naar een liedje van David Bowie) bleken een hang te hebben naar powerpop uit die tijd; zij speelden vakkundige rockliedjes met iets te lieftallige samenzang, aangevoerd door een zanger die studie heeft gemaakt van passen van Mick Jagger.

Voor muzikaal experiment ga je niet naar London Calling: hier wordt geput uit de bron van opruiende gitaarrock, en nergens anders uit. Daardoor sloeg het optreden van My Latest Novel, murmelende liedjes met een prominente violist, nogal dood, maar werd het concert van Mystery Jets een triomf. Deze band bracht hun artistieke muziek zo overrompelend dat het slaan op vuilnisbakkendeksels, de tot gregoriaanse proporties uitdijende zangkunst en de soms jubelende melodieën toch een dwingend muzikaal geheel werden.

London Calling werd vrijdag geopend door Dirty Pretty Things, de nieuwe band van Carl Barat, de zanger die samen met Pete Doherty The Libertines leidde. De drie ronddansende mannen wisten de zaal voor zich te winnen, vooral met de single Bang Bang You're Dead en twee Libertines-liedjes. Zaterdagnacht werd het festival afgesloten door het enige trio dat muzikale vragen opriep. De zwarte zangeres zong met ongenaakbare strengheid, en tierde soms als een bedrogen minnares. Haar minimale bas-spel klonk dwingend dansbaar, de liedjes leken ter plekke te ontstaan. Grote allure en maffe nummers, hier gaan we meer van horen: The Noisettes, uit Londen, onder aanvoering van Shingai Shoniwa.

    • Hester Carvalho