Rosiri (27): Ademnood

Een afzakkertje is erg welkom, na al die ellende. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

In het ziekenhuis waar Rosiri lag kon je op verschillende tijden op bezoek komen. De eerste mogelijkheid was 's ochtends rond elven. Dan kwam meestal haar moeder. Rond tweeën kwamen haar vriendinnen uit school naar het bezoekuur, en 's avonds tussen zeven en acht stond haar vader ingeroosterd. De zuster had op het prikbord boven het hoofd van Rosiri een schema gehangen wie wanneer mocht langskomen. Ze wilde daarmee voorkomen dat er ruzie zou ontstaan tussen de ex en de nieuwe vrouw van Rosiri's vader, zoals de week daarvoor was gebeurd. Volgens de zuster was rust het allerbelangrijkste voor haar patiënt.

'Je neemt de linkergrens en de rechtergrens. Met behulp van de optie 'NormCDF' kun je nu het relevante gebied bepalen.' Caro zat naast het bed van haar dochter en las voor uit het boek Getal en Ruimte. Van de arts had ze gehoord dat, hoewel haar dochter in coma lag, Rosiri wel af en toe dingen scheen te horen. 'Vervolgens plot je die hele handel en dan heb je een klokvormig figuur.'

Caro had haar avondstudie tijdelijk stop gezet om zich te verdiepen in de stof die Rosiri voor het eindexamen moest bestuderen. Ze wilde ondanks het auto-ongeluk van haar kind zorgen dat Rosiri zou slagen. Elke ochtend kwam ze naar de ziekenzaal om een uur lang voor te lezen. Speciale aandacht ging uit naar wiskunde omdat Rosiri daar het zwakst voor stond. 'Toch geloof ik niet dat dit klopt', mompelde Caro naast de beademingsapparatuur. 'De overschrijdingskans zou groter moeten zijn. Is er niet een arts in de buurt die me dit kan uitleggen?' Rosiri ergerde zich elke ochtend mateloos aan de bijlessen die ze moest aan horen. 'Hou nou gewoon je muil', dacht ze als haar moeder alle getallen achter de komma ging voorlezen nadat ze een antwoord berekend had. Vorige week had Caro ook nog eens sommen uit een boek van vorig jaar zitten uitleggen. 'Die hoeven we niet te doen! Die hoeven we niet te doen!', had Rosiri van binnen geroepen, maar helaas kon ze nog steeds haar ogen niet openen of bewegen.

Deze ochtend kwam Caro steeds op een verkeerd antwoord uit, waardoor ze geërgerd door het steriele zaaltje heen en weer ijsbeerde. Rosiri dacht ondertussen aan de avond ervoor. Naomi was met haar ADHD-kind en een bloemetje komen neerzetten. Rosiri wist dat ze dat alleen maar deed uit plichtsbesef en om Hidde te pleasen. 'Wij moeten nog maar eens goed met elkaar praten', voelde Rosiri de adem van haar vaders nieuwe vrouw op haar gezicht. Als ze haar arm had kunnen bewegen had Rosiri Naomi een klap op haar bek gegeven.

Op datzelfde moment was Ton binnen gekomen. Hij had via via vernomen dat Rosiri zwaar gehavend in het ziekenhuis lag en had een oppas voor zijn kinderen geregeld om haar te kunnen bezoeken. Ton stak zijn linkerhand onder de lakens een kietelde over Rosiri's arm. 'Sneu hè?', zei Naomi. 'Ach ja, dat soort dingen gebeuren', antwoordde Ton terwijl hij zijn hoofd boven dat van Rosiri boog. Er sloeg een deur en er kwam een dokter binnen. 'Maar wat gek dat wij elkaar nog nooit ontmoet hebben', vervolgde Ton even later. 'Zullen we wat drinken', klonk de stem van Naomi. 'Een afzakkertje heb ik wel nodig, na al die ellende', en de voetstappen van Ton stierven langzaam weg.

Nee, dacht Rosiri, als ik niet echt dood ben, dan overlijd ik nu. Trap er niet in, Naomi! Ga niet met hem mee!

Het bezoekuur was afgelopen en Caro stopte het boek in haar tas. 'Morgen over de cosinus en de tangens.' Rosiri dacht niets meer. Ze huilde mee met het druppelend infuus. Ze miste Clint zo. Wordt vervolgd...