Rechtertje spelen 1

In het Zaterdags Bijvoegsel van 25 maart beschrijft Joke Mat de interne verhoudingen binnen de actiegroep rond de Deventer Moordzaak. Weinig verheffend zoals het in dat artikel voorgesteld wordt. Mensen met grote ego`s die graag hún visie stellen boven die van het Nederlandse rechtssysteem. En daar zelfs misschien in de toekomst voor beloond hopen te worden.

Ik kan me niet voorstellen dat het de actiegroep erom te doen was hun interne besognes zo uitvoerig te laten uitmeten in de krant, zonder dat er in dit artikel aandacht wordt besteed aan de man waarvoor ze tot samenwerking met elkaar veroordeeld zijn. Ernest Louwes zit al jaren vast, terwijl er belangrijke aanwijzingen zijn voor een rechterlijke dwaling. Dat iedereen vanuit zijn eigen optiek en vermogen poogt een bijdrage te leveren aan het blootleggen van deze dwaling, kan in zo`n samenwerkingsverband natuurlijk af en toe voor commotie zorgen.

Het gaat hier niet om een spel, maar om een bloedserieuze aangelegenheid die je tot op het bot beroert. Het idee van een onschuldig mens in de gevangenis, met al zijn eenzame leed, doet niet, zoals vaak wordt gesuggereerd een appèl op messianisme of heroïsme. `Wil je wel of niet de andere kant opkijken als je ziet, of weet, dat een ander mens ernstig wordt benadeeld?` That `s the question.

Het artikel laat vooral zien dat het niet makkelijk is om zo`n actie te voeren. Je moet bereid zijn een en ander te verduren om zaken te willen onderzoeken, die `men` liever verborgen houdt. Zelf heb ik ook reeds te horen gekregen `dat ik op moet passen`. Als je altijd een onopvallend en oplettend burger bent geweest, heeft dat ondanks de mogelijke bluf toch een onplezierige dreiging.

Het begin van bemoeienissen met een rechtszaak, in ons geval de zaak Lucia de B., heeft niets te maken met het verlangen om eigen rechter te spelen. Bij rechtszaken kunnen foute beoordelingen gemaakt worden. Op zich zelf is het maken van een fout geen `schande`. Maar dat je buiten het OM om niet kan wijzen op de fouten die het OM heeft gemaakt past niet in een volwassen democratie. Naar schatting (Crombag e.a.) zit acht procent van de veroordeelden bij strafzaken onschuldig vast. Het zou vreemd zijn dat we zo`n groot aantal aberraties accepteren!

Dat het parlement akkoord is gegaan met het voorstel om de commissie Posthumus onder te brengen bij het OM vinden we vanwege het risico van onvoldoende distantie tot eigen collegae niet te begrijpen. Juist zo`n commissie zou voor actiecomités een medium kunnen zijn om op gepaste wijze visies en bevindingen te beoordelen. Onafhankelijk van het OM, dat zich zeker bij grote zaken snel defensief opstelt.

    • Metta de Noo Diepenheim