Rare jongens die Belgen? Nee.

Onze oppas is blij. Ze is Vlaams, progressief en weet dat we uit Rotterdam komen. Een dag na de gemeenteraadsverkiezingen stuurt ze een mailtje. 'Allez', schrijft ze. 'De Rotterdammers hebben zich toch een beetje herpakt!'

Ze is lang niet de enige Vlaming die de Nederlandse verkiezingscampagne heeft gevolgd. De - Nederlandstalige - kranten schreven er pagina's over vol. Voorzitters van alle grote partijen, belangrijke mensen in de Belgische politiek, reageerden op de uitslag en vroegen zich af of er 'Vlaamse lessen' uit te trekken waren.

Nederlands nieuws is snel groot nieuws in Vlaanderen. Een Vlaamse journalist kan zo maar tegen de lezer zeggen dat die natuurlijk nog wel weet wat hij deed op de dag dat Pim Fortuyn werd vermoord. Pardon? Zou een Nederlandse lezer nog weten wat hij deed toen, ja toen wat? Wat weten Nederlanders eigenlijk van Vlamingen?

Het nieuws passeert de Belgische-Nederlandse grens vaak in één richting. En dat is voor Vlamingen nog wel eens bevreemdend. Een collega-correspondent in Brussel, werkzaam voor een Nederlandse ochtendkrant, werd onlangs gebeld door de redactie van Terzake, het actualiteitenprogramma van de VRT. Het ging over de Turkse activiste Fehriye Erdal. Ze zat in huisarrest, maar ontsnapte nog voordat de rechter haar veroordeelde wegens lidmaatschap van een terroristische organisatie. Dat ondanks het feit dat ze werd geschaduwd door geheim agenten van de Belgische Staatsveiligheid.

De redactie van Terzake ging er van uit dat de affaire wel aanleiding zou zijn voor leedvermaak in Nederland. Rare jongens die Belgen, eerst Dutroux en nu dit. Zoiets. Of de Nederlandse correspondent dat even wilde bevestigen. Mijn collega kwam tot een voor de Vlamingen teleurstellende conclusie: Nederlandse kranten hadden de ontsnapping wel gemeld ja, in korte berichten, maar leedvermaak? Nee. Er was amper aandacht voor.

Wat het vroeger anders? Ik herinner me dat ik een kwart eeuw geleden keek naar de kinderprogramma's van de toenmalige BRT.

Geert Bourgeois weet zéker dat het vroeger anders was. Hij is Vlaams minister van Buitenlands Beleid. Die bestaat. Vlaanderen heeft een eigen regering, een eigen premier (die heel belangrijk is in de Belgische politiek), en een eigen parlement. In dat parlement wordt dezer dagen zelfs gesproken over een eigen Vlaamse grondwet. Verschillende partijen - lang niet alleen het Vlaams Belang van Filip Dewinter - willen dat daarin komt te staan dat Vlaanderen meer macht krijgt, en België minder. Een minister van Buitenlands Beleid is er dus al.

En hij heeft al beleid voor het buitenland Nederland. 'Tot de komst van de commerciële tv', zegt hij, 'keken Vlamingen veel naar de Nederlandse openbare omroep.' Maar tegenwoordig worden Nederlandse programma's bij de VRT ondertiteld en vice versa. We verstaan elkaar niet meer, of denken dat we elkaar niet meer verstaan. 'Zeer tot mijn ongenoegen', zegt Geert Bourgeois.

Hij heeft een 'strategienota Nederland' geschreven. Het document leest als een lange liefdesverklaring aan Nederland. Er is veel te doen, weet Bourgeois. Nederlanders hebben het over Belgen als ze Vlamingen bedoelen en ze denken dat die Vlaams spreken. Daarom wil de minister onder meer dat er een 'Vlaams-Nederlands cultuurkanaal' komt. Hij droomt van een tweede Arte, naar analogie van het Frans-Duitse tv-station in Straatsburg.

Onlangs was premier Balkenende in Brugge om met zijn Vlaamse ambtsgenoot over deze en andere zaken te praten. Is het denkbaar dat de Nederlandse regering zo'n dikke nota schrijft over de relatie met Vlaanderen, vroeg ik na afloop. 'Dit stuk is heel erg goed', zei Balkenende in het stadhuis .

Na afloop van het bezoek stapte hij voor het Brugse stadhuis in de auto, terwijl zijn Vlaamse collega zwaaide. Voorbijgangers bleven even kijken naar het hoge bezoek, sommigen maakten een foto. Zouden Nederlandse voorbijgangers in pakweg Delft de premier van Vlaanderen herkennen? Zouden ze weten hoe hij heet?