Neem een hond

Had president Truman gelijk? Bericht uit Washington: verknipte viervoeters.

Voor een beeldschone eigenaresse van een winkel met designmeubels heeft Georgie Bernadete een opvallend lelijk hondje. Lulu is een Ierse Jack Russel met korte pootjes en een zenuwslopend staartje. Er zit een kaalgeschoren plek op haar flank. Lulu had kanker en is voor een bedrag ter grootte van een paar bankstellen uit Georgies Armani Casa collectie geopereerd, bestraald en van een chemokuur voorzien.

Georgie onderzocht al het mogelijke, ook in Europa. Een week per maand woont ze in Istanbul. Lulu laat ze dan hier achter, in 'De Country Club'. Dat is een hondenhotel met versgemaaide gazonnen. De beste kliniek voor hondenoncologie staat vanzelfsprekend ook in de buurt van Washington. Deze stad heeft een buitensporige hoeveelheid mogelijkheden voor een buitensporige hoeveelheid honden.

Een beroemd citaat van president Harry Truman luidt: 'If you want a friend in Washington, get a dog.' Trumans perceptie was misschien iets gekleurd door zijn gemene Witte Huis-staf. Die bekogelde zijn hond Mike altijd met etensrestjes. Mike at dat allemaal op, werd er doodziek van en moest het Witte Huis uit oogpunt van gezondheid verlaten. Zo luidt tenminste één van vele politieke trivia die hier als sprookjes worden rondverteld.

'Washingtonians zijn geobsedeerd door hun honden', zegt Georgie Bernadete. Washington laat zich aan de hand van die hondengekte ook goed beschrijven. Het eerste wat opvalt, is dat zoveel honden dagenlang alleen thuis zitten - want iedereen werkt. Soms hoor je zo'n hond eenzaam huilen. In Nederland is dat vaak reden geen hond te nemen. Maar de zin: 'Nou, laat dan maar', zul je hier niet snel horen. Wel: 'I have to have that'.

Een Washingtonian verzint oplossingen. Men neemt een hondenuitlater (20 dollar per uur) die één of twee keer per dag langskomt. Blijft de hond de uren daartussen wegblaffen? Dan is een apparaatje verkrijgbaar dat de hond bij iedere blaf een schok geeft. Dat vertelde kennis T. uit het chique Georgetown. Zij had beleefd geklaagd over haar achterbuurhond, maar was niet zo blij met deze oplossing.

Een andere mogelijkheid is het hondendagverblijf (500 dollar per maand). Daarvan zijn er een vele, met namen als 'Dog-ma', 'Clever Dog' en 'Happy Hounds'. Omdat in Washington in alles een aanleiding gevonden kan worden om je te onderscheiden, kan het altijd beter. Bij City Dogs krijgt de hond dus ook een opleiding. Dit hondendagverblijf heeft een 'kindergarten', een 'elementary' en een 'middle school'.

Binnen hun eigen context kennen Washingtonians wel degelijk saamhorigheidsgevoel. De stad is verdeeld in gemeenschapjes naar leefwijze. Tel dat op bij een collectieve neiging om in de schaarse vrije tijd heel speels te worden, en je krijgt evenementen als hondenzwemdag, honden-halloween en hondenhonkbal. (Nagekomen bericht: achterbuurvrouw P. nodigt mij zojuist uit voor haar jaarlijkse Honden Paaseieren Jacht!)

Gevoel voor burgerzin is hier ook sterk ontwikkeld. Dat bleek toen de sneeuw begon te smelten. De hondenbezitters in Cleveland Park organiseerden een opruimdag. Normaal nemen ze ieder uitwerpsel al keurig in een zakje mee. Nu liepen ze de straten nog even na op wat de weken daarvoor in de sneeuw was blijven steken.

Nogal wat Washingtonians proberen om nog onopgehelderde redenen onamerikaans over te komen. Verklaart dat de populariteit van de golden retrievers? Zij gaan vaak gepaard met baasjes in lange oliejassen op Deense klompen die in een Volvo stationwagen rijden. Allemaal erg onpraktisch in een overvolle stad. Maar het staat zo heerlijk Europees.

De honden zelf dragen in de winter vaak jasjes en truien. Het is niet de bedoeling daarom te lachen. Het is ook geen modegril, de meeste Washingtonians zijn geruststellend slecht gekleed. Dit is pure zorgzaamheid. Liefde in wol.

Deze stad is bikkelhard én loopt over van emotie. Dat moet het zijn. Iemand moet dat allemaal kanaliseren: de hond. Dus wordt de enigszins verknipte Washingtonse viervoeter na uren van eenzame opsluiting tot op het bot geliefkoosd en verwend. Met organisch voedsel. Met smaakvol eigen meubilair (ook Georgie Bernadete verkoopt hondensofaatjes). Of met een verrassing uit een winkel met de naam 'De grote boze woef, voor het sociaal bewuste huisdier'. Daar koop je hondenspeeltjes met het fair trade-logo. Aan politieke correctheid ontkomt de hond ook al niet. En de eerste politieke campagnehond is gesignaleerd. Die droeg een T-shirt met één woord: 'Hillary'.