Koor (5)

‘Vandaag is de uitvoering van het koor!’ zegt Rintje.

‘Ik heb pijn in m'n buik’, zegt Henriette. ‘Straks kan ik niet zingen.’

‘Dat zijn de zenuwen’, zegt Tobias. ‘Als je eenmaal op het podium staat zal je zien dat je buikpijn verdwijnt!’

‘Mag ik even stilte in de klas?’ vraagt juf Wijskop. ‘Straks gaan we optreden voor alle ouders en de school. We zingen eerst ons lied en dan komt Loezewieza Hazewindus ons optreden afsluiten met een eigen lied.’

‘En dan gaan we bij haar laatste couplet zachtjes meeneuriën’, zegt Rintje.

‘En dan sluit Tobias ons optreden af met zijn wolvenhuil!’ zegt juf. ‘Maar je moet niet vergeten tussendoor de theedoek om je snuit te knopen Tobias. Anders ga je door de muziek heenjanken!’

Henriette steekt haar poot in de lucht.

‘Wat wil je vragen’, zegt juf.

‘Ik heb zo'n buikpijn’, zegt Henriette. ‘Ik kan niet optreden. En zeker geen solo zingen.’

‘Het gaat straks wel over’, zegt juf. ‘Kom we gaan naar het podium van de gymzaal. Het publiek zit al klaar.’

Als de klas achter het podium staat horen ze het geroezemoes in de zaal.

‘Het is al bijna helemaal vol’, zegt juf. ‘Gaan alle bassen, tenoren, alten en sopranen vast bij elkaar staan?’

‘Eerst komt er een andere klas’, zegt Tobias. ‘Die doen een acrobatisch nummer. Alle honden springen door een hoepel en dan maken ze een piramide van allemaal hondjes op elkaar.’

‘Daarna moeten wij’, zegt Henriette met een bibberend stemmetje.

Als het applaus klinkt voor de acrobaten is het zover. Juf geeft de eerste honden een klein duwtje. Dan loopt iedereen een voor een het podium op. Het wordt muisstil in de zaal. Juf pakt haar liniaaltje en steekt het de lucht in.

De bassen beginnen. Dan komen de tenoren, alten en de sopranen. Tobias staat aan de zijkant achter een gordijntje met de theedoek om z'n snuit. Steeds als hij zijn wolvenhuil mag laten horen trekt hij de doek weg en laat een angstaanjagende jank horen.

Na de bassen klinkt de solo van Suusje, de meisjeshond met de basstem. En als de sopranen klaar zijn moet Henriette haar solo zingen.

Ze loopt naar voren. Ze doet haar mond open maar er komt bijna geen geluid uit haar keel. Maar na een tijdje gaat het al beter en Henriette zingt prachtig.

Ze gaat hoger en hoger, zo hoog dat het pijn doet aan je oren.

Als ze klaar is klinkt er een enorm applaus uit de zaal. ‘Bravo, bravo!’ roepen alle honden.

Nu loopt juf Wijskop naar voren. Ze houdt haar poot voor haar neus en vraagt de zaal om stil te zijn.

‘We hebben nog een geweldige verrassing’, zegt ze. ‘De beroemde zangeres Loezewieza Hazewindus heeft ons geholpen met het instuderen van dit lied. Maar vandaag zal ze ook zelf ook een lied zingen. Het is een beroemd Engels lied in een Nederlandse vertaling; ‘Hoeveel kost die hond in d'etalage?'

Mag ik een applaus voor Loezewieza!’

Alle honden in de zaal gaan staan en klappen zo hard ze kunnen in hun poten. Het licht wordt een beetje gedempt en daar komt Loezewieza het podium op. Ze heeft een prachtige jurk aan. Het lijkt wel een prinses zo mooi! Stap voor stap schrijdt ze naar de voorkant van het podium. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks.

De sleep van de jurk van Loezewieza blijft achter een spijkertje op het podium hangen. Loezewieza loopt verder en heeft niet in de gaten dat haar hele rok wordt losgescheurd.

Als ze midden op het podium staat heeft ze alleen nog een korset een onderjurk en een hoepelrok aan. De honden in de zaal roepen: ‘Oooooh!’

Maar Loezewieza denkt dat het over haar mooie jurk gaat en begint te zingen: ‘Hoeveel kost die hond in d'etalage... dat hondje dat zwaait met zijn staart....’

WORDT VERVOLGD

Meer over Rintje op www.rintje.nl