De scheids

Als kers op de taart van de meest spectaculaire 0-0 wedstrijd in jaren fungeerde, schrik niet, de scheids. Hij liep erbij als een echte man, en dat maak je eerlijk gezegd niet iedere week mee. Een echte man was precies wat Benfica tegen Barcelona nodig had; niet zo'n wuft ventje dat alles aan gort fluit omdat regels nu eenmaal regels zijn.

Met de ontspannen waakzaamheid van een sint-bernard liep hij door Estadio da Luz. Hij, Steve Bennett, probeerde het spel zo min mogelijk te onderbreken. Kleine dingetjes zag hij graag over het kalende hoofd: het spel moest verder, nu even geen gezeur. Wij genoten van de heerlijke aanvalsgolven, van de blunders, de ballen tegen paal en lat, en Bennett genoot mee. Dankzij hem hield de wedstrijd tempo, ritme, en konden de spelers iets van een natuurlijke pikorde ontwikkelen. Daar moet je lef voor hebben (voor je het weet loopt de boel uit de hand), en liefde voor het spel.

Aan niets was zijn verleden in het cricket af te lezen, zijn lerarenbaan in Kent. Of het moest zijn hang naar de kleuren geel en rood zijn, waarvoor hij in eigen land wel eens kritiek oogst. Ook worden Engelse fans wel eens gek van zijn informele gedrag. Vreemd: dat lijkt me juist zijn charme. Voorbeeldje uit Lissabon. Als uitvloeisel van een herenakkoord stond een Benfica-speler de bal vrijwillig af aan Barcelona. De scheids klapte voor deze wellevendheid, onderwijl voortkeuvelend in een cockpitmicrofoontje dat met vleeskleurige tape aan zijn hals was bevestigd. Klappende scheidsrechters: dat zie je niet vaak, zeker niet in de Champions League. Veel te weinig, eigenlijk. Wat je te veel ziet, zijn kokette gebaartjes, stijve loopjes, korte lontjes.

Natuurlijk legde ook Steve Bennett het spel af en toe stil. Na een tackle die zelfs hem te gortig was, ging zijn eerste aandacht uit naar, en misschien is dat typisch Bennett, het slachtoffer. Meteen na zijn fluitsignaal maakte hij duidelijk dat de getroffene zich niet moest aanstellen: opstaan en vlug een beetje. Aanstellerij ging ten koste van de lol die Bennett deze avond nog restte.

Het spektakel eindigde in stijl, met de scheids als one of the boys. Hoe nam hij afscheid van de ster Ronaldinho? Met een correct handje zeker? Uiteraard niet. Voor Bennett is een voetbalveld geen staande receptie. De handen werden ineensgeslagen zoals kameraden dat doen, met opgeheven onderarmen, dwars tegen elkaar. See ya!

Op ouwe-reusbasis met de beste voetballer ter wereld: op deze manier wordt de man in het zwart nog iemand om jaloers op te zijn.