Canon 2

Siep Stuurman stelt vast dat de vaderlandse discussie over de canon in een terminale fase verkeert. `Een echte canon kan nu eenmaal niet kunstmatig gemaakt worden. Met louter pedagogische middelen laat zich geen wereldbeschouwing decreteren`, aldus Stuurman. Verder stelt hij dat het niet om kennis gaat maar `om een interpretatiekader dat nieuwe kennis kan opnemen. Een levende canon is toekomstgericht.` Uit deze citaten mogen we gelukkig nog wel concluderen dat Stuurman het bestaan van een echte canon voor mogelijk houdt en wellicht zelfs zinvol acht. De auteur relateert de canon aan een wereldbeschouwing. Minder nationaal, liefst ook niet te eng Europees, maar mondiaal.

De canon heeft naar mijn mening op de eerste plaats te maken met het bieden van mogelijkheden aan mensen om zich verbonden te weten met hun historie, om deel uit te maken van een gemeenschap. Daar kan de hele wereld een rol in hebben gespeeld, maar het gaat uiteindelijk om een groep die cultureel verwant is. Binnen een staat kunnen heel goed canons bestaan die verschillen, omdat ze sub-culturen betreffen. Wat aan de orde is, is dat we de afgelopen decennia even vergeten waren dat samenleven te maken heeft met binding, in ruimte en tijd.

Opvoeders en opleiders hebben de opdracht jongeren kennis te laten maken met de wortels van hun bestaan en ze duidelijk te maken waar de wereld waarin ze terechtkomen en de ideeën waarmee ze te maken krijgen, vandaan zijn gekomen. Ik geloof niet dat we ons in deze tijd zorgen hoeven te maken over de conserverende krachten die hierdoor zouden kunnen worden aangewakkerd. Ik geloof eerder dat een beetje tegenwicht tegen de blinde vlucht naar voren zoals die zich tegenwoordig op vele fronten voordoet, geen kwaad kan.