Vozen in en om het kopieerapparaat

Ik dacht dat Ik wil jou een badboek was, zo'n boek met handige korte hoofdstukjes, maar nadat ik het bad vijf keer had bijgevuld, moest ik concluderen dat het een bankboek was. Een boek om achter elkaar uit te lezen, voor iedereen die ooit verliefd geweest is (iedereen vanaf vier jaar).

'Ik wil jou' is een bundel van de dubbelinterviews van Corine Koole in Volkskrant Magazine. Elke week vertelde een stel over hun relatie. Erbij stonden onbedoeld komische foto's. Om anoniem te blijven verstopte de man zich half achter het kruidenrek of liet de vrouw alleen haar rode klompen fotograferen.

Na het lezen van al die interviews weet ik waar het in de liefde om draait. Les 1: liefde moet je behandelen als een baby of een ingewikkelde plant. Dus veel rust, reinheid en regelmaat. Met een rugzak vol contraceptie naar je Peruaanse minnaar is best meeslepend, maar volgens de meeste stellen in dit boek is er niets zo fijn als samen naar Albert Heijn. Zoals Ilona, ooit losgeslagen wereldreizigster, over haar Paules zegt: 'Voor hij weggaat geeft hij me een kus en zegt: 'Welterusten lief.' Daar kan geen subtropisch klimaat tegenop.'

Les 2: het hoeft niet iemand te zijn die hoogbegaafd en knap is en allemaal circuskunstjes kan. Liefde kan schuilen achter een lelijk Vendex-jack, dat geïnterviewde Peter bij zijn eerste afspraak met Marijke aanhad. Het kan ook nog goedkomen als je op een partyboot een foute man met een gebloemde bloes tegenkomt, die tegen je roept: 'Jij gaat heel verliefd op me worden, meisje.' (Al twijfel ik of ik zelf niet van de boot afgesprongen was.) Zelfs op het werk bij de daklozenopvang, zittend op een 'vandalismebestendige bank van grof geweven oranje canvas' kan er hartstocht ontspruiten.

Dat is Les 3 van Koole: de werkplek is de plek voor liefde. Wat wordt er in dit boek veel gevoosd in en om het kopieerapparaat, vooral op scholen. Zwemles, de Sintviering: álles vormt een directe aanleiding voor passie tussen juffen, meesters en ouders. Of, in de woorden van ex-schooldirecteur Frans, die zijn vrouw verliet voor de juf van groep 1 en 2: 'Die avond zag ik niet juf Evie, maar Evie zelf.'

Aaf Brandt Corstius