Drive-By Truckers

Drie gitaristen/zangers/componisten in één groep, en dan toch al vijftien jaar bij elkaar: DBT is een wonder. De gitaren van de Drive-By Truckers buitelen hier weer over en onder elkaar. Een zeldzame solo duurt twee maten en lost dan op. Tussen de noten is altijd lucht te zien - geluidsmuren worden vermeden.

Anders dan gebruikelijk in southern rock gaan de teksten bij de Drive-By Truckers niet over drank of het recht om vuurwapens te dragen, of op een of andere vlag, maar wordt er op een intelligente manier over relaties geschreven, over verbondenheid, over de dood - een terugkerend thema bij deze groep.

Little Bonnie never married/Little Bonnie never even made it four: het nummer klinkt als een heldere vriesnacht, met een ijl tinkelende gitaar aan de sterrenhemel. Introspectief is Space City, met een van Neil Young goed gejat intro. En met die altijd onschuldige stem van Jason Inbell, begeleid door een enkel warm krijsend gitaarakkoord. Heel anders klinkt Mike Cooley die, gedragen door een vet walmende slide-gitaar, in Gravity's Gone snauwt als Van Morrison in een slechte bui.

Bedwelmend maar puntig gitaarwerk, een drummer die zo goed is dat hij bijna niet opvalt, en liedjes waar je soms stil van wordt, maar die vaker uitnodigen om de luchtgitaar te laten vlammen.

Bart Jippes

Drive-By Truckers: A Blessing And A Curse. New West 6089. Concert: 30/3 Patronaat, Haarlem.