Een ijl tinkelende gitaar aan de sterrenhemel

Cover van Drive By Truckers

Drie gitaristen/zangers/componisten in één groep, en dan toch al vijftien jaar bij elkaar: DBT is een wonder. De gitaren buitelen hier weer over en onder elkaar; een zeldzame solo duurt twee maten en lost dan op. Tussen de noten is altijd lucht - geluidsmuren worden hier niet gemetseld. Anders dan gebruikelijk in southern rock gaan de teksten niet over drank of vuurwapens, maar over relaties, verbondenheid, de dood ( een terugkerend thema bij deze groep). Hun geluid is als een heldere vriesnacht, met een ijl tinkelende gitaar aan de sterrenhemel. Introspectief is Space City, met z'n van Neil Young goed gejatte intro. En met die onschuldige stem van Jason Inbell, begeleid door een enkel warm krijsend gitaarakkoord. Heel anders klinkt Mike Cooley die, gedragen door een vet walmende slide-gitaar, in Gravity's Gone snauwt als Van Morrison in een slechte bui. Bedwelmend maar puntig gitaarwerk en liedjes waar je soms stil van wordt, maar die vaker uitnodigen om de luchtgitaar te laten vlammen.

CD pop

Drive-By Truckers: A Blessing And A Curse. New West 29/3 Groningen; 30/3 Haarlem Drie

29/3 Groningen; 30/3 Haarlem