Bloggende journalisten

“Het afgelopen jaar is me vaak gevraagd waarom ik geen blog heb. Mijn antwoord was altijd dat ik al zoveel schrijf dat er geen tijd overschiet om ook nog andere dingen te schrijven.“

Zo begint Malcolm Gladwell, een van de interessantste Amerikaanse journalisten van dit moment, zijn eerste bijdrage aan zijn weblog. Het is een gevoel dat menig journalist dezer dagen bekruipt: te moeten bloggen maar hoe dat in godsnaam naast je gewone werk te doen. Aan de ene kant is het maar goed ook dat de meeste journalisten niet aan een blog beginnen: niets treurigers dan een blog die slechts sporadisch wordt bijgehouden. Dat is zoiets als een krant die slechts één keer in de twee weken verschijnt. Maar als een journalist van naam dan besluit te gaan bloggen en dat nauwgezet doet, is het ook feest.

Gladwell bedacht zich uiteindelijk omdat hij inzag dat een blog hem de mogelijkheid gaf direct met zijn lezers te converseren en de manier was om zijn “gewone' artikelen en boeken aan te vullen en te corrigeren. Gladwells blog voorziet in een behoefte: zijn weblog trok in de eerste week tienduizenden bezoekers. Die lezers lijken vooral behoefte te hebben de mens achter de journalist te leren kennen.

Ik ben daar ook vaak nieuwsgierig naar: een openhartig blog van Barend en Van Dorp of Jeroen Pauw, zou dat niet prachtig zijn? Gelukkig zijn er in Nederland ook al een paar hele goede journalistenblogs. Thomas Erdbrink, correspondent in Teheran voor onder meer deze krant bijvoorbeeld, blogt fantastisch. Zijn journalistieke verhalen bewaart hij voor krant en weekblad, maar op zijn blog vertelt hij bijvoorbeeld uitgebreid over zijn Iraanse schoonfamilie. Op onzemaninteheran.nl kan hij al die hoogst persoonlijke verhalen kwijt waarvoor in de krant vaak geen ruimte is, maar die wel een ander licht werpen op het alledaagse leven in Iran.

www.gladwell.com www.onzemaninteheran.nl