Kroon

De Belgen zitten er behoorlijk warmpjes bij. Als er nog sukkelaars waren die rekening hielden met de mogelijkheid dat afgod Boonen zondag de Ronde van Vlaanderen zou kunnen verliezen, dan werden ze zaterdag hardhandig van hun onzekerheid verlost. Tom won voor de derde keer op een rij de E3 Prijs. Enkel Alessandro Ballan werd door hem in zijn omgeving gedoogd. Verbaal deed hij er daarna nog een vernietigend schepje bovenop: “Als ik aanval moeten ze passen. Enkel Ballan zou ik bij de favorieten willen zetten, want hij is een beetje een kleine Boonen.“

Eigenlijk is de Ronde van Vlaanderen nog slechts een formaliteit.

Niet zonder leedvermaak en niet gespeend van volkstrots noteerden de Vlaamse kranten de strijdvaardige kreten uit de andere kampen. Bij Milram denken ze, och arm, in de oude Zabel nog iemand te hebben “die Boonen kan verslaan“. Lampre moet zich behelpen met de kleine Boonen, Ballan. Rabobank rekent op Flecha, maar niet dan nadat Boonen door “een lekke band“ is geëlimineerd.

Het is duidelijk, Tom Boonen kan alleen geklopt worden door een lekke band. Maar kampioenen rijden geen lekke banden. Nooit. Eén lekke band zou trouwens niet eens genoeg zijn. De eliminatie van Boonen vereist, grof geschat, vijf à zes lekke banden.

Maar stel dat Tom Boonen getroffen wordt door iets heel ergs. Hij verlustigt zich aan een biefstuk die net niet genoeg doorbakken is. Een stille bacterie nestelt zich in zijn darmen, parasiteert op zijn topvorm, en vermenigvuldigt zich dat het een aard heeft. De bacterie heeft besloten dat zondag de dag van opstanding is. Volgt hieruit dan automatisch dat Alessandro Ballan de Ronde van Vlaanderen wint? Ik dacht het niet. Ballan heeft zichzelf in de E3 Prijs al geelimineerd. Beter gezegd, zijn zadel heeft hem geëlimineerd. Een boutje was losgeraakt, de punt stak als een raket richting hemel. En Ballan maar boksen tegen dat ding. Heel zijn weke onderkant ging er aan. Om nog maar te zwijgen over de ontregeling van het fijnbesnaarde spierstelsel omdat hij in zo'n malle houding over het frame werd gelegd. Een heroïsch spektakel, dat dan weer wel.

Wat is er heerlijker dan speculeren. Ik zet al mijn geld op Karsten Kroon. Jawel, een Nederlander wint de Ronde van Vlaanderen. Karsten had een lange aanloop nodig, maar tegenwoordig kan hij koersen van 250 kilometer makkelijk aan. Hij houdt van het vrije werk, het “oortje' vindt hij een vorm van koersvervalsing. Jakkeren met de haren in de wind, dat is pas koers. En onderweg krankzinnige maar kraakheldere observaties verrichten. Dat er nog nooit iemand met een “fladderend' rugnummer een wedstrijd heeft kunnen winnen, bijvoorbeeld. Hij is ook nog eens in bloedvorm.

Ja, zo zal het gaan, zondag, in de finale. Karsten overziet de kopgroep. Boonen ziet groen en geel nadat hij voor de achtste keer in de berm zijn broek moest laten zakken. Ballan kan niet meer op het zadel zitten van de pijn, en Erik Zabels rugnummer zit op één hoek los. Laat ik maar eens demarreren, denkt Karsten.