Het gemak van dansen en spuiten

Nu iedereen al de eerste uitzending (plus herhalingen) van Dancing with the Stars heeft gezien - stiekem, want je vrienden en collega's mogen het niet weten - past eigenlijk slechts zwijgen. Of moet ik als deeltijdrecensent toch nog mijn licht erover laten schijnen? Want ook ik heb in mijn aangeboren voyeurisme - wat mij als journalist van pas komt - even naar de opwaaiende baljurken en knellende danskostuums van bekende Nederlanders gegluurd.

En het moet gezegd: het heeft wel wat, mensen die menen niet te kunnen dansen, geen ritmegevoel denken te hebben en als verstikte en verkrampte Hollander geen weet hebben van lichamelijke vibraties zich te zien overgeven aan de elegante beweging. In het Italiaanse equivalent Ballare con le stelle heb ik de reusachtige ex-wielrenner Mario Cipollini het zien afleggen tegen de weliswaar afgeslankte, maar nog altijd dikke ex-voetballer Maradona. Een Argentijn, hoe corpulent ook, kan dansen. Een Italiaan is een huppelaar. Hoe zou het Braziliaanse programma er uitzien? Met mensen die van hun lichaam houden.

Het is te gemakkelijk de draak te steken met de vrouwen en mannen die avond aan avond kunnen koketteren met het ongemak van een stijf en a-ritmisch bewegend lichaam. Neemt u van mij aan dat een zelfbenoemde stijve hark als de reusachtige ex-voetballer John de Wolf een leerzame periode doormaakt. Niet alleen de centjes en de aandacht zullen hem bevrediging geven. Zoals deze hulpbehoevende mastodont zich over de vloer laat leiden, zo zou het menig Nederlandse man vergaan. Nu moet ik oppassen. Als mijn vrouw dit leest, moet ik ook op dansles.

Stijldansen is terug, al of niet dankzij de promotiecampagnes van de televisiemakers in de Verenigde Staten, Engeland, Duitsland, Italië en zo verder. De dansscholen openen al hun deuren.

Dancing with the Stars is een heel ander programma dan Spuiten & Slikken, zeker voor een man op leeftijd. Een beetje zo'n man als het CDA-Kamerlid dat zich door God gezonden voelde toen hij nog voordat de eerste aflevering begon de Tweede Kamer wilde aansporen het programma te verbieden. Het zou jongeren aanzetten tot drugsgebruik. Minister van Justitie Donner beloofde de serie strikt in de gaten te gaan houden.

Inderdaad, een jongere die het leven nog als een avontuur en leven nog als een experiment ziet, zou door de spontaniteit waarmee presentatrice Sophie Hilbrand, drugstester Filemon Wesselink en seksonderzoeker Ties van Westing zich laten gelden, op stoute dingen kunnen komen. Dingen waar ouders niet altijd blij mee zijn. Het is een programma waar de oortjes en oogjes van gaan gloeien.

Een greep uit de onderwerpen. De test over de weerstand en veiligheid van condooms, het gemak en het ongemak, en de smaak van condooms, terwijl achter een scherm een paartje al neukend een schimmenspel opvoerde. Dan het experiment met lachgas via een slagroomspuit en een ballon als hallucinerende drug. Dan een blik op schaamhaarmode (streepje, driehoekje of alles weg) met een consult bij een keurige mevrouw die tegen betaling de schaamharen (niet zonder pijn) wegharst. En tussendoor een discussie van de permanent opgewonden Sophie Hilbrand met gasten over hun ervaringen met drugs, seks, naaktfotografie en andere dingen die hun ouders op zijn minst de wenkbrauwen doen fronsen. Maar ook een onderwerp over een jongen die door zijn verslaving aan alcohol en drugs voortdurend de dood in de ogen kijkt. Zelfmoord is nabij. Inderdaad een programma dat tegen de haren in kan strijken van de mensen die onze waarden en normen menen te kunnen beheersen. Helemaal onschuldig is Spuiten & Slikken niet, noem het jeugdige overmoed.