Kristofferson

Elf jaar lang liet hij bijna niets van zich horen, maar nu levert Kris Kristofferson (69) met This Old Road een monumentale plaat af. Er zijn meer artiesten geweest van wie met wat goede wil kan worden beweerd dat ze hun eigen dood voelden aankomen, maar die beweringen kwamen altijd achteraf.

Op deze plaat wordt echter de dood recht in de ogen gekeken: Facing the future/With the faith of my father/I let a stranger/Into my home, bromt Kristofferson, in Holy Creation. In The Show Goes On wordt liefdevol teruggeblikt op zijn jonge jaren, toen hij nog 'buckets of booze' naar binnen goot, en Chase The Feeling is half waarschuwing, half weemoedig terugverlangen naar een verslaving. Ook The Last Thing To Go, The Burden Of Freedom en het titelnummer laten geen twijfel dat Kristofferson hier afscheid neemt van werk en leven.

De begeleiding is in de meeste liedjes minimaal, alsof al die instrumenten te veel zouden afleiden van de essentie. Dat de plaat ondanks het onderwerp toch nergens ondraaglijk sentimenteel wordt - zelfs niet in het aan zijn vrouw gerichte Thank You For a Life - is niet alleen een bewijs van een uitzonderlijk talent voor het schrijven van prachtige liedjes, maar ook een benijdenswaardig vertoon van moed in het aangezicht van de dood.

This Old Road. New West NW 6088