Dodelijke blikken vanachter het schap kattenvoer

Tijdens het Wraakfestival, afgelopen weekend in Amsterdam, kwam ik erachter dat ik in de meest wraakzuchtige buurt van Nederland woon. (Ja, die buurt waarover ik vrijdag schreef dat het er zo goed toeven was.) De voorbeelden van wraak die steeds genoemd werden, waren: Mohammed B., de wraak op de Albert-Heijndief en de Tasjesdiefmoord. (Het lijken net titels van actueel getinte Suske en Wiskes.)

Die drie wraakacties vonden allemaal plaats binnen een straal van honderd meter van mijn huis. Slecht buurtkarma? Ik hoop het niet.

Overigens heb ik zelf maandenlang wraak genomen op die Albert-Heijnjongens die een winkeldief in elkaar hadden geschopt. Toegegeven, het was een nogal stille wraak, die vooral bestond uit dodelijke blikken toewerpen vanachter het schap kattenvoer. Waarmee mijn eigen karma weer een beetje opgeschoond was.

Ik ging naar de talkshow van het festival. Er was ook een voorstelling, Thyestes, maar ik word nogal moe van die oude Grieken die bij elk thema van stal gehaald worden. Nee, dan het verhaal van ex-tbs'er Wim Olijve, talkshowgast. Nadat een voormalige vriend hem had beroofd en mishandeld, en de politie niet naar zijn verhaal wilde luisteren, was Wim Olijve naar de ijzerhandel gegaan en had daar een mes gekocht. Daarmee had hij de vriend zo toegetakeld dat die op de intensive care belandde. Wim Olijve kreeg tbs, een ervaring die hij samenvatte als 'vijf jaar naar het gezeur van een x-aantal verpleegkundigen luisteren'.

Pas ná zijn straf kwam hij 'qua mentaal op een hoger plan'. Hij ontmoette een meisje, Jennifer, die zijn slachtoffer kende en vertelde dat die man best een goed mens was. Wim Olijve kreeg spijt, zoveel spijt dat hij er twee boeken over schreef, Tussen waan en werkelijkheid en Met bruin en groene kleuren. Vooral die laatste titel vond ik intrigerend. Zou dat een subtiele verwijzing naar Margriet de Moors Eerst grijs dan wit dan blauw zijn? Of - en dat vrees ik - sloeg het op de teint van zijn slachtoffer, post-wraak? Een toeschouwer vroeg wat Wim Olijve zou doen als zijn slachtoffer nu wraak op hém zou nemen. Wim Olijves ontrendy antwoord was: de andere wang toekeren. 'Als hij mij een klap wil geven om zich te ventileren, sla ik niet terug. Dan ga ik onschuldig met een paar blauwe ogen naar huis.'

Aaf Brandt Corstius